Karmashataka 35.8

35.8

ཏེ། དགེ་སློང་དག་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར། ཆུའི་ཁམས་དང་། མེའི་ཁམས་དང་། རླུང་གི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་ཁྱིམ་བདག་གཉིས་ཤིག་གནས་པ་ལས་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འགྲས་ནས། དེའི་ནང་ནས་གཅིག་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་ནོར་མང་པོ་ཞིག་ཕུལ་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་ཅིག་ཤོས་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྙས་ནས་དེ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་ཤགས་འགྱེད་པའི་ཚེ་གཡོ་ཤགས་ཀྱིས་ཕམ་པར་བྱས་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་བྱིན་ཏེ། དེས་དེ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་ཁྲིད་ནས་ལྕག་གིས་ཞེན་པར་གཞུས་ནས། ལྕག་རྨ་དེ་དག་གི་ནང་དུ་དུག་གི་ཕྱེ་མས་གཏོར་ཏེ། དེའི་ལུས་དེ་ཤ་སྣག་བུ་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས། དེ་ཕུ་ནུ་རྣམས་ཀྱིས་ནོར་མང་པོ་ཞིག་གིས་བླུས་ཏེ། སྨན་པའི་ལུང་གིས་དེའི་ལུས་སོས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ནས་བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་པས་ཆོག་གིས། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ཚལ་དུ་འགྲོའོ་སྙམ་སྟེ། སྦྱིན་བདག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱས་ནས། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ཚལ་དུ་རྟེན་བཅས་སོ། །དེ་དེར་སོང་ནས་སློབ་དཔོན་མེད་པ་དང་། མན་ངག་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དྲན་པར་བྱས་ནས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེས་བསམས་པ། ཁྱིམ་བདག་དེས་བདག་གི་རྒྱུད་ལས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ཀྱིས། བདག་སོང་ལ་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ར་མདའ་བྱའོ་སྙམ་ནས། གནས་དེ་ཉིད་ནས་ནམ་མཁའ་ལས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་ནས། འབར་བ་དང་། ལམ་མེར་འདུག་པ་དང་། ཆར་

“Monks, the actions he committed and accumulated did not ripen in the external element of earth. They did not ripen into the element of water, nor the element of fire, nor the element of wind. The actions he committed and accumulated, both virtuous and nonvirtuous, ripened into nothing but his own aggregates, sense bases, and constituent elements.

“When the time arrives—and even if
A hundred eons pass—
Fruit is born of every act
That sentient beings amass.

“Monks, in times gone by, during King Brahmadatta’s reign in the city of Vārāṇasī, there lived in Vārāṇasī two householders who had a certain mutual disagreement. When one of them made offerings of great riches to the king, the other householder criticized him. When King Brahmadatta weighed their case, he ruled against the latter householder in the argument and handed him over to the first, who took him back to his house, lashed him viciously, and sprinkled poisonous powder all over the lash wounds until his flesh was like raw meat. Then his brothers paid a ransom of great riches to the householder, and his body was healed through the advice of a healer.

“One day he became disillusioned with saṃsāra and said, ‘I have had enough of living at home. I will go live in a forest devoted to austerities.’ He gave gifts and made merit and went to live in a forest devoted to austerities. There, with neither a teacher nor oral instruction, he contemplated the thirty-seven wings of enlightenment and manifested the enlightenment of the solitary buddhas. Thereupon he thought, ‘My mind caused that householder to generate great demerit. I will go and be his friend.’ From that very place he traveled through the sky to where the householder was, making a miraculous display of fire and light, rain