Karmashataka 35.9

35.9

འབབ་པ་དང་། གློག་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་མྱུར་དུ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྡོང་པོ་སོག་ལེས་བཅད་པ་བཞིན་དུ་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། སྨྲས་པ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་མར་སྤྱོན། བདག་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་ས་ལ་བབས་ནས། དེས་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཟོད་པ་གསོལ་ནས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཁྱོད་ཀྱང་བསོད་སྙོམས་བཞེད་ལ། བདག་ཀྱང་བསོད་ནམས་འཚལ་བས། བདག་གི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་འདི་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཤིག་དང་། བདག་གིས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བགྱིའོ། །དེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་དེས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་རང་སངས་རྒྱས་དེའི་ཕྱིར་ཡལ་ག་དང་ལོ་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་ནས། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རང་སངས་རྒྱས་དེས་བསམས་པ། བདག་གིས་རྣག་ཅན་གྱི་ལུས་འདིས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གིས་བྱས་ཟིན་གྱིས། མ་ལ་བདག་ཞི་བའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། འབར་བ་དང་། ལམ་མེར་འདུག་པ་དང་། ཆར་འབབ་པ་དང་། གློག་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་ནས། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་དེའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས། སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ཏེ། མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་ཆེན་པོ་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །འདི་བས་ཀྱང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སྟོན་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་ཤོག་ཤིག །བདག་གིས་འདི་ལ་གནོད་པར་བྱས་པའི་ལས་དེ་བདག་ལ་འོང་བར་མ་གྱུར་ཅིག །ཅི་སྟེ་ལས་འདིའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདག་ལ་གདོན་མི་

and lightning.

“Ordinary people are quickly brought to faith through miracles. The householder bowed down at the sage’s feet like a tree felled by a saw, saying, ‘Oh great fortunate one, please, please come down! I’m mired in misdeeds! Please reach down and lift me up!’

“Out of compassion for him, the solitary buddha descended to the earth. The householder bowed down at his feet, asked his forgiveness, and said, ‘Noble one, you accept alms, and I seek merit. So I ask you, please stay here in this garden. I shall provide you with everything you need.’ The solitary buddha assented by his silence.

“After that the householder fashioned a hut of branches and leaves for the solitary buddha and began to provide him with everything he needed. One day the solitary buddha thought, ‘I have done what I needed to do with this material body. Let me enter the sphere of peace!’ After reflecting in this way, he made a miraculous display of fire and light, rain and lightning, and passed beyond all sorrow into the realm of nirvāṇa without any remainder of the aggregates.

“The householder venerated his relics, built a reliquary stūpa, made a large offering to his reliquary, and prayed, ‘By this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I please and not displease a teacher even more exalted than this. May I achieve such great virtues. May the act of harming that other one not return to me. Should the ripening of this action