Karmashataka 36.2

36.2

ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱལ་པོའི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་། ཤིང་རྟ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་དང་། རྒོད་མ་སྟོང་བརྒྱད་བརྒྱ་དང་། ཡུལ་མ་ག་དྷཱ་ན་གནས་པའི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དག་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ནས་བྱུང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་སོང་བ་ལས། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོར་བྱུང་བ་ན་དེའི་མགོ་བོ་ལས་ཅོད་པན་ལྷུང་ནས། དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ་བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བ་མ་ལེགས་པ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་གྲང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྲན་པ། འདི་ནི་ལེགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་ནི་ལེགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་ཁྱོད་གང་དག་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པ་དེ་དག་ཁ་ཅིག་ནི་ཁྲི་མོན་དུ་བཅུག་ཅིང་འདུག །ཁ་ཅིག་ནི་ཡུལ་དག་ན་འདུག་གི །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཙོན་རྣམས་གཏང་བའི་རིགས་སོ། །ལྗོངས་དག་ཏུ་ཡང་དྲིལ་བསྒྲགས་ཏེ། དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེང་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་བཙོན་རྣམས་བཏང་ནས། ཡུལ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡུལ་མ་ག་དྷཱ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་རབ་བརྟན་ཞེས་བྱ་བ་ན། སྨྱིག་མའི་ནགས་ཁྲོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཐོག་ཐག་ཏུ་སོང་ནས། དེས་རང་གི་དཔུང་གི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཕྱིར་བལྟས་ཏེ། དེས་དམག་ཚོགས་ཆེན་པོ་མཐོང་ནས་རྒྱགས་པ་སྐྱེས་ཏེ། བྱད་གཟུགས་དང་མཐུ་དབང་ང་དང་མཚུངས་པ་མེད་དོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོའི་སེམས་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་བལྟ་ན་སྡུག་པ་དང་། ཆེས་བྱད་གཟུགས་བཟང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལྔ་བརྒྱ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས། དེ་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་ནས། དེ་ཇི་སྲིད་བཞོན་པས་འགྲོ་བར་

Upon hearing this, he emerged from Rājagṛha in a display of great opulence and royal power, with two thousand chariots and 1,800 mares, accompanied by thousands upon thousands of brahmins and householders who lived in Magadha. As he was coming out of the city gates to go before the Blessed One, see him, and venerate him, the crown fell off his head, and the thought occurred to him, “Perhaps this bodes ill for my visit to the Blessed One?”

The gods called out to him, “Good shall come of this! Good shall come of you seeing the Blessed One and venerating him. However, some of the people you have imprisoned have produced roots of virtue. It would be right for you to release these prisoners who yet remain in your country, king, and proclaim throughout the country that they too should come along to see the Blessed One and venerate him.”

No sooner had King Bimbisāra heard this than he released the prisoners, calling together all the many people who lived in his country. As he was traveling in the company of this great crowd of people all the way to the Magadha stūpa called Very Steady, near Forest of Reeds, he looked back at his assembled army. When he saw his entire army assembled he became arrogant and thought, “No one can equal me in appearance and might.”

The Blessed One directly apprehended what King Bimbisāra was thinking, so he emanated five hundred kings, gorgeous and statuesque, to whom he began teaching the Dharma. King Bimbisāra of Magadha approached the Blessed One. The king went as far as he could go by vehicle