Karmashataka 36.3

36.3

བྱ་བའི་ས་དེ་སྲིད་དུ་བཞོན་པ་ལ་ཞོན་ཏེ་སོང་ནས། རྒྱལ་ཐབས་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། གཙུག་ཏོར་དང་། གདུགས་དང་། རལ་གྲི་དང་། ནོར་བུ་དང་། རྔ་ཡབ་རྣམས་དང་། ལྷམ་ཁྲ་བོ་རྣམས་བཞག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ། རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེས་གཟུགས་བཟང་ཞིང་ཆེས་མཛེས་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཆོས་ཉན་ཅིང་འཁོད་པ་མཐོང་ནས་དེའི་བྱད་གཟུགས་ཀྱིས་རྒྱགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་བདག་གི་མིང་དང་རུས་ནས་མ་སྨོས་ན། བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་དགོངས་སོ་སྙམ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། རང་གི་མིང་རུས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་སྨོས་ཏེ། བཙུན་པ་བདག་ནི་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་བདག་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་བདག་ནི་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ནི་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རང་གི་སྟན་གང་ཡིན་པ་ལ་འདུག་ཅིག །དེ་ནས་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོ་བཟོ་སྦྱངས་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་ཁ་ཅིག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཡང་དག་པར་མགུ་བར་འགྱུར་བའི་གཏམ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ནས། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་

and then left behind the five signs of his consecration—crown, parasol, sword, jewel, and tail fan—as well as his colorful boots, and approached the Blessed One.

There he saw the five hundred kings, gorgeous and statuesque, sitting before the Blessed One listening to the Dharma. When he saw them, all his arrogance about his appearance vanished, and he thought, “If I do not state my name and my lineage, the Blessed One will take no interest in me.” So he approached the Blessed One, drew down the right shoulder of his upper garment, knelt down on his right knee, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and three times stated his name and lineage.

“Lord, I am King Bimbisāra of Magadha. Lord, I am King Bimbisāra of Magadha….”

Thereupon the Blessed One spoke, saying, “So it is, Great King. You are King Bimbisāra of Magadha. Please take your seat, Great King.”

Then King Bimbisāra of Magadha touched his head to the Blessed One’s feet and took a seat at one side. Some of the brahmins and householders of Magadha also touched their heads to the Blessed One’s feet and took seats to one side. Some made all manner of entertaining and jovial conversation with the Blessed One and took seats to one side. Some bowed toward the Blessed One with palms pressed together and took seats to one side. Some saw the Blessed Buddha from a distance,