Karmashataka 37.10

37.10

འདི་དག་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དེ་ལྟ་བུ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་ཉན་ཐོས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གིས་སྟན་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཁོད་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོའི་གཏམ་གྱི་མཇུག་རྫོགས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་བཞུགས་ཏེ། :སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་སྐུ་དྲང་པོར་:བསྲངས་ཏེ། དྲན་པ་མངོན་དུ་བཞག་ནས་བཞུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་:ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱོད་བརྩོན་འགྲུས་:སྟོན་ཏམ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བརྩོན་འགྲུས་སྟོན་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱོད་བརྩོན་འགྲུས་:སྟོན་ཏམ། གསོལ་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་བརྩོན་འགྲུས་སྟོན་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་བརྩོན་འགྲུས་ནི། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་འདི་དག་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས། དེ་ལྟ་བུ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། :དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གིས་སྟན་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཁོད་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ། རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ། སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ། དབང་པོ་དང་། ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་། གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ཞིག་གིས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། སྙན་པའི་ཆོས་ནི་གསན་པའི་ཕྱིར། །སྟོན་པ་:སྙུན་བཞིན་ཉིད་

had set forth the limbs of enlightenment, he gave the monks the relevant Dharma teaching such that the disciples and those with the right roots of virtue cast away all afflictive emotions and manifested arhatship right where they sat.

When the Blessed One understood that Venerable Ānanda had completed his discourse, he sat down cross-legged, with his body straight, and his mind completely recollected, and then asked Venerable Ānanda, “Ānanda, did you teach diligence?”

“Yes, Blessed One,” he replied, “I taught diligence.”

“Ānanda, did you teach diligence?”

“Yes, Sugata, I taught diligence.”

“Ānanda,” the Blessed One declared, “diligence leads to unexcelled, total, and complete enlightenment.”

After the Blessed One had set forth the wings of enlightenment, he taught the Dharma particularly suited to them such that those connected to the Blessed One and the roots of virtue cast away all afflictive emotions and manifested arhatship, right where they sat.

As arhats, free from the attachments of the three realms, their minds regarded gold no differently than filth, and the palms of their hands as like space itself. They became cool like wet sandalwood. Their insight crushed ignorance like an eggshell. They achieved insight, superknowledge, and discrimination. They had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. They became objects of offering, veneration, and respectful address by Indra, Upendra, and the other gods.

On that occasion one monk spoke in verse:

“Monks, the teacher asked to hear
The sweet Dharma, as he was ill.