Karmashataka 37.11

37.11

ཀྱིས་བསྐུལ། །ཁྱོད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རྣམས། །ཡོད་ན་དགེ་སློང་ཁྱོད་ཤོད་ཅིག །གནས་བརྟན་ཀུན་དགའ་མཁས་ཤིང་གྲགས། །:བྱང་བར་གྱུར་པས་ལེགས་ཞེས་གསོལ། །དཔའ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ། །དཀར་བའི་ཆོས་རྣམས་དེ་དག་མངའ། །དྲན་དང་རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དང་། །དགའ་དང་རབ་སྦྱངས་ཏིང་འཛིན་དང་། །བཏང་སྙོམས་འདི་དག་རྡུལ་མེད་པ། །ཁྱོད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ལགས། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བཅུད་ཐོས་ནས། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བཅུད་ཀྱང་རྟོགས། །བཅོམ་ལྡན་སྙུན་ཚབས་ཆེ་:བ་ལས། །གནོད་པ་དེ་ལས་:ཞི་བར་གྱུར། །དམ་ཆོས་རིན་ཆེན་འདི་སྟོན་པའི། །ཆོས་ཀྱི་མངའ་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །དམ་ཆོས་གསན་པར་བཞེད་གྱུར་ན། །གཞན་ལྟ་:ཅི་ལྟར་དེ་མི་ཉན། །སྟོབས་བཅུ་མངའ་བས་ཉེ་རྒྱལ་ནི། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་མཆོག །བསྟན་པ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །ཆོས་མཉན་འདོད་པས་གཟིར་བར་འགྱུར། །མདོ་སྡེ་འདུལ་བ་མ་མོ་འཛིན། །མཁས་ཤིང་ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་ཤེས། །དེ་དག་དམ་ཆོས་ཉན་བྱེད་ན། །གཞན་ལྟ་ཇི་ལྟར་དེ་མི་ཉན། །མཁས་པ་ཤེས་འདོད་སེམས་བཞག་ནས། །ཆོས་བཞིན་ཉན་པར་བྱེད་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་གསུང་རབ་སྐྱོན་མེད་ལ། །དེ་བཞིན་དགའ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཡིད་དགའ་ལུས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །བདེ་བ་ཡང་ནི་མྱོང་བར་འགྱུར། །བདེ་:བར་གྱུར་ནས་སེམས་ཉིད་ཀྱིས། །ཏིང་འཛིན་ལ་ཡང་རེག་པར་འགྱུར། །སེམས་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིས། །འདུ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རིག །སྲིད་པའི་འགྲོ་ལས་སྐྱོ་བར་འགྱུར། །ཆགས་མེད་སེམས་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་སྲིད་འགྲོ་སྐྱོ་གྱུར་ན། །ལྷ་དང་མི་ལ་ཆགས་པ་མེད། །བུད་ཤིང་མེད་པའི་མེ་བཞིན་དུ། །དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ནི་མྱ་ངན་འདའ། །དམ་ཆོས་མཉན་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། །མང་པོ་གཞན་ཡང་རྒྱལ་བས་བསྟན། །དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་ཡོད་སྙམ་དུ། །སྟོན་པའི་བཀའ་ནི་མཉན་པར་བྱ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ལེགས་པར་:སྨྲས་པ་གསུང་བ་དང་། ལེགས་

Now you have the limbs of enlightenment,
So teach it wherever you will!

“Elder Ānanda, skilled, respected,
And learned, consented to teach.
He is a master of all the pure teachings
That you, the hero, have preached.

“Mindfulness, analysis, diligence,
Joy, pliancy, meditation,
And equanimity—these are the pure limbs
Of your enlightenment.

“Told of the heart of the limbs of enlightenment,
He realized the heart of the limbs of enlightenment.
The Blessed One thus recovered from his injury,
Which was more painful than a severe illness.²³⁶

“If even the Lord of Dharma himself,
Who taught this precious, holy Dharma,
Asked to hear the holy Dharma,
Why should others not listen to him?

“He who has all ten powers
Declared Upatiṣya
Wisest of monks, but even he
Is overcome with desire to hear the Dharma.

“They hold the sūtra, vinaya, and mātṛkā—
They’re wise and they see what’s true.
If they hearken to this holy Dharma,
Why should others not listen too?

“The wise, intent on learning,
Who lend their ears as they should,
Also take great joy in
The Buddha’s flawless teaching.

“When the mind is glad, and body supple,
And all experience is bliss—
From out of bliss, your mind can touch
The depths of meditation.

“With equipoise, the mind knows
That all objects are conditioned.
It becomes weary of saṃsāric birth.
Without attachment, the mind is freed.

“Weary of perpetual rebirth in saṃsāra,
Not attached to the realm of gods or humans,
Gone like fire when the fuel is spent
The arhats enter nirvāṇa.

“The Conqueror also taught the many
Benefits of hearing the holy Dharma.
Reflecting upon how this is so,
Let us listen to our teacher’s word.”

“Lord,” the monks requested the Blessed Buddha, “tell us why the Blessed One, who teaches pithy teachings,