Karmashataka 37.5

37.5

མ་རུངས་པར་སྐྱེས་ཏེ། དེས་མི་ནད་འདི་དག་བཏང་ངོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་ཅི་བྱ་གཏོལ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་བསམས་པ། འདི་ནི་སུས་ཀྱང་འདུལ་བར་མི་ནུས་ཀྱིས། ད་འདིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་དགོས་སོ་སྙམ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་ཀླུ་མ་རུངས་པ་དགའ་བོ་དང་། ཉེ་དགའ་བོ་ལ་སོགས་པ་:གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་བཏུལ། གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པ་འབྲོག་གནས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་བཏུལ་ན། བཙུན་པ་བློན་པོ་:ཆེན་པོ་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གིས་སྨོན་ལམ་ལོག་པར་བཏབ་སྟེ། གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པར་སྐྱེས་ནས། དེས་བདག་གི་ཡུལ་དུ་མི་ནད་བཏང་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐུགས་བརྩེ་བའི་སླད་དུ། གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པ་དེ་གདུལ་བར་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ་རྗེས་སུ་:ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས། གནོད་སྦྱིན་དེ་:རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་གྱི་:འདབ་ཏུ་བཞག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་:ཀྱིས་དེ་བཏུལ་བའི་ཕྱིར་མེ་ཆེན་པོ་སྤྲུལ་ཏེ། དེའི་:ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ནས་བདག་ཉིད་མེ་ཆེན་པོས་འཁོར་བར་མཐོང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་དྲུང་འབའ་ཞིག་ཞི་བར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། :བཞིན་བཟངས་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་མི་དགེ་བའི་ལས་བྱས་པས། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་

It is he who set this plague upon us.”

When the people heard this, they were desperate and did not know what to do. King Prasenajit thought, “No one can tame him. I shall have to implore the Blessed One right now to do so.” He approached the Blessed One, touched his head to the Blessed One’s feet, and took a seat at one side.

Once he had taken a seat at one side, King Prasenajit implored the Blessed One, “Lord, the Blessed One has tamed vicious nāgas like Nanda, Upananda, and others besides. You have tamed even the vicious yakṣa lord Aṭavika, and others besides. How wonderful it would be if, out of compassion, the Blessed One could tame this vicious yakṣa as well.” The Blessed One assented by his silence. King Prasenajit then praised this assurance from the Blessed One, rejoiced, touched his head to the Blessed One’s feet, and took leave of the Blessed One.

By means of a miracle the Blessed One set the yakṣa down near the garden of Prince Jeta, and to tame him he emanated a great fire. The yakṣa saw the great fire surrounding him on every side, and that it was peaceful only at the feet of the Blessed One. Afraid for his life, the vicious yakṣa approached the Blessed One, and the Blessed One said to him, “My friend, you were executed by King Prasenajit for a previous nonvirtuous action.