Karmashataka 37.6

37.6

བསད་པ་ཡིན་ན། ད་ཡང་ཁྱོད་འདིར་སྐྱེས་ནས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཁ་འདོགས་པར་བྱེད་ན། འདི་ནས་ཤི་འཕོས་པའི་འོག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱི་འགྲོ་བ་ནི་གང་ཡིན། སྐྱེ་གནས་ནི་གང་ཡིན། འགྲོ་བའི་ས་ནི་གང་ཡིན། གནོད་སྦྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ཅི་སྩལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྡིག་པའི་ལས་འདི་ཐོང་ཤིག །གནོད་སྦྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་བཀའ་ཅི་སྩལ་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ། །དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་:ཏེ། དེས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བླངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བདག་གིས་སྡིག་པའི་ལས་བཏང་:ལགས་ཏེ། བཙུན་པ་:དེང་སླན་ཅད་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྲུང་མ་དང་། :སྐྱབས་རྣམས་ནི་བདག་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པ་དེ་བཏུལ་ནས། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་བཀོད་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ངས་གནོད་སྦྱིན་མ་རུངས་པ་འདི་བཏུལ་ནས། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ཇི་ལྟར་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་བཀོད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཀ་ཤིར་ཀླུ་གདུག་པ་དུག་མི་བཟད་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེས་གྲོང་ཡང་སྟོངས་པར་བྱེད། ལྗོངས་ཀྱང་སྟོངས་པར་བྱེད་ཅིང་། བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་ཕྱོགས་སུ་ཆས་པ་ལས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་ཐོས་ནས། དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ཏེ་བཏང་ནས། ཁྱེད་དེང་ལ་ཀླུ་གདུག་པ་དེ་སོད་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་དེ་དག་གིས་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། གསོལ་པ། ལྷ་དེ་ནི་དཔུང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་དགུམ་པར་མི་ནུས་ཀྱིས། སྔགས་སམ་སྨན་གྱིས་:དེ་དགུམ་པར་ནུས་ལགས་སོ། །ཡང་ན་དགེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཀུར་བའི་དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་

Even now, since taking rebirth here you have killed many. When you die and transmigrate, what will be your next birth? Where will you go?”

“Blessed One, what advice can you give me?” the yakṣa beseeched him.

“Give up these evil acts,” the Blessed One instructed. “Go for refuge and maintain the fundamental precepts.”

“I shall do just as the Blessed One says,” said the yakṣa. He went for refuge, took the fundamental precepts, and swore to the Blessed One, “Lord, I have given up evil acts. From this day forth, Lord, I shall guard and protect all the many inhabitants of Śrāvastī.”

“Lord,” the monks requested the Blessed Buddha, “tell us why the Blessed One tamed this vicious yakṣa, thereby granting many freedom from fear.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, I tamed this vicious yakṣa, and thereby granted many freedom from fear. Listen well!

“Monks, in times gone by, during King Brahmadatta’s reign in the city of Vārāṇasī, a certain poisonous, extraordinarily venomous nāga appeared in Kāśi and emptied both the villages and the countryside. King Brahmadatta heard that it was headed in the direction of Vārāṇasī, and upon hearing this he flushed with terror. He armed the four divisions of his army and ordered them, ‘Go, kill the poisonous nāga!’

“But they bowed down at his feet and said, ‘Deva, a host of armies could not slay it. Mantras and medicine cannot slay it. Perhaps the ascetics or brahmins