Karmashataka 5.18

5.18

བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡིང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་འདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ཅི་ཚར་གཅད་པས་འདུལ་བར་འགྱུར་རམ་འོན་ཏེ་བསྟོད་པས་འདུལ་བར་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པས་འདུལ་བར་འགྱུར་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པས་འདུལ་བར་འགྱུར་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟིགས་ནས། དེ་དག་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བཀུག་སྟེ། ཆུ་ཀླུང་ཁང་ལྡན་གྱི་འགྲམ་དུ་བཞག་ན། དེར་ཡང་དེ་ནད་མི་བཟོད་ནས་ཕན་ཚུན་རྒྱུག་པར་བྱེད་ལ་དེར་ཡང་དེ་གལ་ཏེ་ཐང་ལ་འགྲོ་ན་ནི་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ནས་སེང་གེ་དང་སྟག་དང་། གཟིག་དང་དྲེད་ལ་སོགས་པ་ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་དེའི་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟའོ། །དེ་སྟེ་ཆུར་འབོག་ན་ནི་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ནས་ཆུ་སྲིན་མ་ཀ་ར་ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེའི་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟའོ། །དེ་སྟེ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་ན་ནི་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ནས་བྱ་རོག་དང་བྱ་རྒོད་དང་ཆུན་ལག་ལྕགས་ཀྱི་མཆུ་ཅན་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེའི་ཤ་རྣམས་བཅད་ཅིང་བཅད་ཅིང་ཟའོ། །དེ་སྟེ་ནགས་སྟུག་པོའི་ནང་དུ་འགྲོ་ན་ནི་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ནས་ཤིང་ཤལ་མ་ལིའི་ཚལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་རལ་གྲི་དང་། མདུང་ཐུང་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་། མདུང་ཁ་ལེབ་རྣམས་རླུང་གིས་སྤགས་ཏེ་དེའི་སྟེང་དུ་འབབ་བོ། །དེ་སྟེ་རྩིག་པའི་གསེབ་

Whom, not having produced roots of virtue, shall I lead to produce them? Whom, having already produced roots of virtue, shall I lead to ripen their roots of virtue? Whom, having already ripened their roots of virtue, shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?”

The ocean, home of creatures fierce,
Could fail to send its tides on time.
But when the time has come to tame
Their offspring, buddhas never fail.

When the Blessed One focused his mind⁴⁷ and the time had come to tame the inhabitants of Śrāvastī, he considered whether they would be tamed by subjugation, or whether they would be tamed by praise, or whether they would be tamed by disillusionment with saṃsāra. When the Blessed One saw that they would be tamed by disillusionment with saṃsāra, he miraculously summoned that same being to engender their disenchantment.

He set him down on the bank of the Ajiravatī River, and there as well he was unable to tolerate his condition and ran to and fro.

When he fled to the plains, there were iron-fanged lions, tigers, leopards, and bears that tore into his flesh over and over again and fed on him.

When he submerged himself in the water, there were crocodiles with fangs of iron that tore into his flesh over and over again and fed on him.

When he fled into the sky above there were crows, vultures, and woodpeckers with beaks of iron that tore into his flesh over and over again and fed on him.

When he fled into the dense forest, there were sword-leafed śālmali trees, and swords, spears, lances, single-tipped vajras, and flat-bladed spears that rose up on the wind and hailed down on him.

When he tried to flee behind walls