Karmashataka 5.19

5.19

བམ་རིའི་སུལ་ལམ་བྱ་སྐྱིབས་དག་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་ན་ཡང་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ནས་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རལ་གྲི་དང་། མདུང་ཐུང་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་། མདུང་ཁ་ལེབ་རྣམས་ཐོགས་ནས་དེའི་ལུས་ལ་འདེབས་ཏེ། དེ་དག་གིས་དེའི་ལུས་ཐམས་ཅད་བཅད་ཅིང་གཏུབ་པར་བྱེད་དེ། རྒྱུ་དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པ་དང་། མི་བཟད་པ་དང་། ཚ་བ་དང་། ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་སྟེ་ཉམ་ཐག་པའི་སྐད་འབྱིན་ཅིང་ངུའོ། །དེ་ནས་དེའི་ཀུ་ཅོའི་སྒྲས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་གང་བར་གྱུར་ཏོ། །མཉན་དུ་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་སྒྲ་དེ་ལྟ་བུ་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་བྱུང་སྟེ། སྒྲ་གྲག་པའི་ལོགས་སུ་ཆུ་ཀླུང་ཁང་ལྡན་ག་ལ་བ་དེར་དོང་ནས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་གིས། ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སེམས་ཅན་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་གནོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་གིས་བསམས་པ། སེམས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་གནོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་སུ་ཞིག་སྙམ་མོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་ཤིང་གཞེས་ལ་འཚོ་བ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་དུས་དུས་སུ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་། དུར་ཁྲོད་དང་། རི་དང་ཆུ་ཀླུང་དག་ཏུ་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་ཏེ་དོན་འདིའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆུ་ཀླུང་དུ་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པར་བཞེད་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་སོང་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཆུ་ཀླུང་དུ་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་ཀྱིས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་འདོད་པ་དེ་དག་ཆོས་གོས་དག་ཆོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ཤིག །དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ་བསྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ཏེ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མདུན་དུ་བདར་ནས་ཆུ་ཀླུང་ཁང་ལྡན་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཐག་རིང་པོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ན་རེ་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ལྟད་མོ་ལ་དགའ་

or into mountain ravines or into any kind of shelter there were human beings who were there because of their past actions that took up swords, spears, lances, single-tipped vajras, and flat-bladed spears, and struck, cut, and sliced his entire body. This caused him dreadful suffering and extreme, unbearable, excruciating agony, and he wept and wailed in torment.

All of Śrāvastī was filled with his cries. The people of Śrāvastī heard these dreadful sounds and thousands upon thousands of people emerged from Śrāvastī and headed toward the source of the cries by the Ajiravatī River. From a distance the people caught sight of the being that was in the throes of such agony, and when they saw him they wondered, “Who is this being in the throes of such agony?”

Naturally, from time to time, to sustain themselves, the blessed buddhas make their way through the monasteries, charnel grounds, mountains, and rivers. This is why the Blessed One, who wanted to visit the river, said to Venerable Ānanda, “Ānanda, go and give a message to the monks that the Tathāgata will visit the river. Inform them that those who wish to travel with the Tathāgata should prepare their robes.” After he gave him these instructions and the monks were thus informed, the Blessed One set out for the Ajiravatī River surrounded and escorted by an assembly of monks.

When the people gathered there saw the Blessed One in the distance, those without faith said, “They say the mendicant Gautama takes no joy in spectacles,