Karmashataka 6.6

6.6

རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་འགྲམ་གྱིས་ཐོས་ནས། རྒྱལ་པོ་རབ་སད་ལ་ཕོ་ཉ་བཏང་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་བུ་མོ་དེ་གཉིས་བདག་གི་བུའི་ཆུང་མར་བྱིན་ཅིག །འདི་ན་ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སུས་ཀྱང་ཐབས་ཟླར་བབ་པའི་ཆུང་མ་གཉིས་མི་བླང་བའི་ནང་ཁྲིམས་དེ་ལྟ་བུ་བཅས་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱིས་དད་པ་གནང་བར་བྱེད་ནུས་ན་ཕྱིས་གཉི་ག་བླང་ངོ་ཞེས་སྤྲིང་ནས། སེང་གེ་འགྲམ་གྱིས་ཤཱཀྱ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། དེའི་བུ་མོ་གཉི་ག་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་པའི་ཆོས་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་ཟས་གཙང་གི་བཙུན་མོར་བླངས་སོ། །དེར་རྒྱལ་པོ་རབ་སད་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ལ་བུ་མོ་སྐྲ་ལྡན་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྲ་མཁན་དུ་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཙས་པ་ན། དེ་བཙས་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་པའི་འོག་ཏུ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ཤི་ནས་དེ་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་ཡུལ་དུ་སྐྱེས་སོ། །བུ་མོ་སྐྲ་ལྡན་མ་ནི་དེ་དང་བྲལ་བས་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་སྐྲ་ལ་འཇུས་ནས། ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་འབུབ་འདྲིལ་ལ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཅིང་བྲང་རྡུང་སྟེ། སུས་ཀྱང་དེའི་མྱ་ངན་བསང་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐུ་ཆེར་འཁྲུངས་པ་དེའི་ཚེ། དེས་རྒན་པོ་དང་ནད་པ་དང་ཤི་བ་གཟིགས་ནས་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྟེན་བཅས་ཏེ། ལོ་དྲུག་གི་བར་དུ་དཀའ་བ་སྤྱད་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་ཏེ། མཐར་གྱིས་འདུལ་བའི་དོན་མཛད་ཅིང་ཡུལ་སེར་སྐྱའི་གནས་སུ་གཤེགས་སོ། །དེ་དེར་གཤེགས་ནས་ཤཱཀྱ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ངོ་། །སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཆེན་མོ་གཽ་ཏ་མཱི་ཡང་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ངོ་། སྐྲ་ལྡན་མ་ཡང་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་སྐྲ་ལྡན་མས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་ཤཱཀྱའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ལགས། ལས་ཅི་བགྱིས་ན་དེས་བྲན་མོ་གཞན་གྱི་

When King Siṃhahanu heard this, he sent an envoy to King Śākya Suprabuddha with a message saying, “Betroth your two daughters to my son. Though the Śākyas have an agreement among themselves that no one may take two wives in marriage, if I can get them to agree to this then you can marry them both.” King Siṃhahanu made a request of all the Śākyas, and, in accord with the tradition among householders, Śuddhodana took both young women as his queens. After marrying them, King Śākya Suprabuddha granted them a young woman named Keśinī to look after their hair.

Seven days after the Bodhisattva’s birth, Mahā­māyā passed away and took rebirth in the Heaven of the Thirty-Three. Young Keśinī missed her so much that she clutched at strands of Mahā­māyā’s hair and flung herself on the ground in grief, wailing and beating her chest. She was inconsolable.

When the Bodhisattva had grown, upon witnessing old age, sickness, and death, he went to live in the forest, where he practiced austerities for six years until he achieved unexcelled wisdom. His actions for the benefit of those to be tamed eventually led him to stay in Kapilavastu and he led many Śākyas there to go forth, including Mahā­prajāpatī Gautamī. Keśinī too was not only ordained, she also cast away all afflictive emotions and manifested arhatship, and the Blessed One commended her for her superlative efforts.

Afterward, the monks asked the Blessed One, “Lord, what action did Keśinī take that ripened into her birth as a Śākya, into a family of great means, prosperity, and wealth? What action did she take that ripened into her becoming a servant of other women?”