Karmashataka 9.18

9.18

པའི་དུས་ན་རི་ཁྲོད་ཀྱི་གྲོང་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་ལྡན་པ། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ནོར་དང་འགྲན་པ་ཞིག་གནས་པ་དེས་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ཏེ། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་སོ། །དེ་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡི་གེ་དང་ཁོང་རྩིས་དང་ཤོད་དགོད་དང་ལག་རྩིས་དང་དབྱུང་བ་དང་སྦ་བ་དང་དགྲམ་པ་དང་གོས་བརྟག་པ་དང་ནོར་བུ་བརྟག་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་སྤོས་བརྟག་པ་དང་སྨན་བརྟག་པ་དང་གླང་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་དང་རྟ་བརྟག་པ་དང་གོ་མཚོན་བརྟག་པ་བསླབས་ཏེ། ཡི་གེ་མཁས་པ་དང་ཀློག་མཁས་པ་དང་མཛངས་པ་དང་བྱ་བ་ལ་གསལ་བ་དང་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་བརྟག་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཁྱིམ་བདག་དེ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ཞིག་སྟེ། ཁྱིམ་དེ་ན་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་དང་སྤྱོད་པ་པ་དང་ཀུན་དུ་རྒྱུ་དང་སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པ་དང་བཀྲེན་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཁྱིམ་བདག་དེ་ཤི་ནས་དེ་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཡང་བུད་མེད་དེ་ཁྱིམ་ཐབ་ལ་གདུང་བས་སྔ་མའི་ལུགས་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུན་མ་བཅད་དོ། །དེ་ནས་བུ་དེས་སྨྲས་པ། ཡུམ་ཁྱིམ་འདི་མ་གཞིག་ཅིག །ཁྱིམ་འདི་ཇི་ལྟར་བདག་གི་ཕས་བཙུགས་པ་བཞིན་དུ་བདག་གིས་གཟུགས་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱས་ཏེ་དེ་ལྟར་དེ་ལན་མང་དུ་བཀག་ཀྱང་མ་ཕན་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུས་བསམས་པ། འདི་ནི་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་ཕན་གྱིས་བདག་གིས་འདི་གསད་དོ་སྙམ་ནས། དེ་ནས་མ་དེ་ཁང་ཕུགས་སུ་བཅུག་སྟེ་སྒོ་བཅད་ནས་ཟན་དང་སྐོམ་བཅད་དོ། །དེ་ནས་དེས་སྨྲས་པ། བུ་བདག་ཐོང་ཤིག་དང་ཕྱིན་ཅད་སུ་ལ་ཡང་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ལ་

in a certain mountain village there lived a householder, prosperous and wealthy, a person of vast and magnificent means, endowed with the wealth of Vaiśravaṇa—with wealth to rival Vaiśravaṇa’s. When the time came for him to marry he took a wife, and they enjoyed themselves and coupled. As they enjoyed themselves and coupled, one day his wife conceived. After nine or ten months had passed, she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. At the elaborate feast celebrating his birth they named him according to their clan.

“They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and as he grew up he studied letters, tallying, and arithmetic; the study of seals, lending, deposits, and commerce; and the examination of cloth, jewels, gems, incense, medicine, elephants, horses, and arms and armor. He became skilled in writing, skilled at reading, learned, decisive, and industrious, a master of the eight types of examination.

“That householder delighted in giving. He made merit and gave gifts at his home to ascetics, brahmins, practitioners, mendicants, the poor, and the bereft. Then one day the householder died. After his death, as his wife grieved her spouse, she continued to give gifts as had been their custom. Thereupon her son said to her, ‘Mother, don’t pare our house down to nothing! I won’t be able to run the household as father did.’

“Many times he tried to stop her like this, but it was no use. Finally the young man thought, ‘Whatever I do, it’s no use. I shall kill her!’ So he locked up his mother in the confines of the house and deprived her of food and drink.

“She pleaded with him, ‘My child, please let me go! I won’t share with anyone ever again! I can’t stay in this house forever!’