Karmashataka 9.19

9.19

ཕྱིན་ཅད་ཁྱིམ་འདིར་ཡང་མི་འདུག་གོ། །ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ཁྱོད་གསོན་བཞིན་དུ་གཏོང་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། དེས་མ་དེ་ཁང་ཕུགས་དེ་ཉིད་དུ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཟན་བཅད་དེ་བསྲུངས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་ཁྱིམ་མིས་ཉེ་དུ་གཞན་དག་ལ་བསྙད་ནས་ཉེ་དུ་རྣམས་ལྷགས་ཏེ་དེ་བཏང་ངོ་། །དེ་ཁང་ཕུགས་དེ་ནས་སྲོག་རྒྱུ་ཙམ་སྟེ་བྱུང་ནས་དེས་བུ་ལ་ཆུ་བསླངས་ན་ཁྱེའུ་དེས་དེ་ལ་ཐལ་སྐྱོ་བྱིན་ཏེ། ཐབས་འདིས་ན་འདི་འཆི་བར་འགྱུར་གྲང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་ལུས་ཉམ་ཆུང་བས་ཐལ་སྐྱོ་དེ་འཐུངས་པ་དང་གཞི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤིའོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་ཁྱེའུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒུར་ཆུང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་མ་ལྟོགས་སུ་བོར་ནས་ཐལ་སྐྱོས་བསད་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། ལོ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མའི་བར་དུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་བཙོས་སོ། །དེ་དེ་ནས་ཐར་ནས་ཀྱང་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ལྟོགས་ནས་ཐལ་སྐྱོ་འཐུངས་ཏེ་ཤིའོ། །ད་ལྟ་སྲིད་པ་ཐ་མ་དང་ལུས་ཐ་མ་དང་གནས་ཐ་མར་གྱུར་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་བར་དུ་ཡང་ལྟོགས་ནས་ཐལ་སྐྱོ་འཐུངས་ཏེ་དེ་ཁོ་ནའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལས་གཞན་ཡང་བྱས་པ་ཡོད་དེ། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ལྟོགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་རྙེད་དེ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གནས་པ་ལས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་བུ་གཉིས་མཚེ་མར་བྱུང་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ཏེ། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས་གང་གི་ཚེ་དེ་

“ ‘While you yet live, I cannot release you,’ the young man replied. So he locked up his mother in the confines of the house, depriving her of food, and kept her barricaded there for seven days until the people of his house told their relatives, and the relatives came and let her go.

“After nearly losing her life in the confines of the house, she begged her son for water. The young man thought, ‘This is sure to kill her,’ and handed her ash-gruel. Her body was very weak, so when she drank the ash-gruel it caused her death.

“O monks, what do you think? The one who was that young man then is none other than Small Person with a Curving Spine now. The acts of leaving his mother to go hungry and killing her with ash-gruel ripened into his being cooked by hell beings for hundreds upon hundreds of eons, and ripened such that after he was released from that fate, wherever he was born, he went hungry until he drank ash-gruel and died.

“Now that he had come into what would be his final birth, his final body, his final dwelling place, he continued to go hungry until he achieved arhatship. In the end, the same condition, eating ash-gruel, caused him to pass into parinirvāṇa.

“He committed another act as well, an act that ripened into starvation and great suffering for him.

Monks, in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years and the tathāgata, the arhat, the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, there lived a certain householder in Vārāṇasī.

“One day his wife conceived, and after nine or ten months had passed, she gave birth to twins. At the elaborate feast celebrating their birth they named them according to their clan. They reared them on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and when they grew up,