The Śrīgupta Sūtra 22

22

བཀུར་སྟི་བྱེད་དུ་བཅུག །བླ་མར་བྱེད་དུ་བཅུག །རིམ་གྲོ་བྱེད་དུ་བཅུག །མཆོད་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ག་ལ་བ་དེར་སོང་བ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་སྒོར་འདུག་ནས་སྐད་ཕྱུང་སྟེ། དེའི་སྐད་དེས་གྲོང་ཁྱེར་དེ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་གྲག་གོ། །དེ་ནས་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དང་། ཁྱེའུ་དང་། བུ་མོ་གང་དག་གནས་པ་དེ་དག་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་ག་ལ་བ་དེར་རབ་ཏུ་རྒྱུག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་དུ་བཅུག །བླ་མར་བྱེད་དུ་བཅུག །རིམ་གྲོ་བྱེད་དུ་བཅུག །མཆོད་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས། རང་གི་ཁྱིམ་ག་ལ་བ་དང་། བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། ལྷ་མོ་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་གན་དུ་རང་འོངས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་དེ་བདག་ཉིད་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་ལ་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྲོ་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་བྲེལ་བ་ཞིག་བྱུང་ནས་དེས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། སུས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད་ནུས་སྙམ་ནས། དེས་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་ནི་མཁས་པ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེས་ནུས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་ལ་བོས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ལྷ་མོ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་འདི་ངས་ཇི་ལྟར་རིམ་གྲོ་བྱས་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིམ་གྲོ་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱི་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་སྐྱེས་པ་གཞན་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ནས་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་ཀྱིས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་འདི་ནི་མིའི་སྐད་དུ་སྨྲ་བས་དེས་གཏམ་འདི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ལ་མི་བསྙད་གྲང་། རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་དེས་ཀྱང་བདག་བཟུང་སྟེ་མི་

treated with honor and respect. He attended to him and offered him veneration. Then, accompanied by the peacock king Suvarṇāvabhāsa, he returned to Vārāṇasī. At the gate to the city, Suvarṇāvabhāsa let out a cry that resounded through the whole city, and all the men, women, boys, and girls who lived in Vārāṇasī rushed to the city gate.

“King Brahmadatta treated Suvarṇāvabhāsa with honor and respect, attending to him and offering veneration. They then went to his home, where Queen Anupamā was waiting. When they arrived, the king said to her, ‘My lady, the peacock king Suvarṇāvabhāsa approaches.’

“King Brahmadatta himself served Suvarṇāvabhāsa with flowers and fruits. But on one occasion when King Brahmadatta had other obligations, he thought, ‘Who can serve the peacock king Suvarṇāvabhāsa?’ Then the thought occurred to him, ‘Queen Anupamā is clever and very wise; I think she can do it.’ King Brahmadatta summoned Queen Anupamā and said to her, ‘My lady, please attend to the peacock king Suvarṇāvabhāsa, just as I have served him.’ Then Anupamā, the queen of King Brahmadatta, attended to Suvarṇāvabhāsa herself with flowers and fruit.

“At one point, Queen Anupamā developed an attraction to another man. She thought, ‘The peacock king Suvarṇāvabhāsa speaks the human language, so might he not tell this tale to King Brahmadatta? Might the king not arrest