The Śrīgupta Sūtra 26

26

རས་ནག་པོའི་བག་མེད་པ། ཁ་བསྒྱུར་བར་འོས་པ་ཚོན་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་ན་ཚོན་ལེགས་པར་འཇེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱང་སྟན་དེ་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་ཆོས་མཐོང་། ཆོས་ཐོབ། ཆོས་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད། མངོན་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས། ནེམ་ནུར་མེད། ཐེ་ཙོམ་དང་བྲལ། སོམ་ཉི་དང་བྲལ། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག །སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཀུན་ཏུ་ཤེས། མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ལ་དགེ་བསྙེན་དུ་གཟུང་དུ་གསོལ། །དེང་ནས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བདག་གི་སྐྱབས་ཁྱོད་ལགས་ཏེ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར། རྨད་དུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མེ་དོང་དུ་བསྲེག་པ་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་བར་འདོད་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་ནས་བཟློག་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའོ་སྙམ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་ང་མེ་དོང་དུ་བསྲེག་པ་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་བར་འདོད་ལ། ངས་དེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་པར་ཡང་མ་ཟད་དེ། དགེ་སློང་དག་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ང་མེ་དོང་དུ་བསྲེག་པ་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་བར་འདོད་དེ། ངས་དེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་བཟློག་གོ། །དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་གཞན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞུགས་ཀྱི་དོང་དུ་བསྲེགས་ཏེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་མནར་མ་མཆིས་པར་ལྟུང་བར་འཚལ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སེམས་ཅན་

Just as a piece of fabric that has carelessly become stained but is fit to be dyed will thoroughly absorb the color it is soaked in, so did the householder Śrīgupta, seated on his seat, develop the dustless and unobscured Dharma eye in connection with the teachings.

The householder Śrīgupta then perceived, attained, generated, and perfectly realized the Dharma. Without uncertainty, hesitation, or doubt, and without relying on anyone else, he completely understood the Teacher’s teachings. He became fearless, and said to the Blessed One, “Noble sir, Blessed One, I go for refuge in the Buddha, Dharma, and monastic community. Noble sir, Blessed One, please accept me as a lay devotee. From today, for as long as I live, you will be my refuge. I take refuge in you.”

The monks were astonished and amazed at how the householder Śrīgupta—who had wished to burn the Blessed One in a pit of fire and was destined to fall into the great hells—had been turned away from the great hells by the Blessed One, and had developed the dustless and unobscured Dharma eye in connection with the teachings.

When he perceived their surprise and wonder, the Blessed One said, “Monks, this is not the only time the householder Śrīgupta wished to burn me in a pit of fire and was destined to fall into the great hells until I turned him away from the great hells so that he would develop the dustless and unobscured Dharma eye in connection with the teachings. Monks, in another life as well, the householder Śrīgupta wished to burn me in a pit of fire and was destined to fall into the great hells; then, too, I turned him away from the great hells.”

The monks asked, “Noble sir, Blessed One, how did it happen that, in another life, the householder Śrīgupta sought to burn the Blessed One in a pit of fire, and was thus destined to fall into the great Avīci hell, only to have the Blessed One