The Śrīgupta Sūtra 27

27

དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་ཐར་བར་མཛད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། འདོད་པ་ཆུང་བ། ཆོག་ཤེས་པ། རབ་ཏུ་དབེན་པ། དགེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཞིག་བྱུང་སྟེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ནི་གཟུགས་བཟང་བ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། ཁ་དོག་བཟང་པོ་རྒྱས་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་དེ་བྲམ་ཟེ་དང་། རྒྱལ་རིགས་དང་། ཁྱིམ་བདག་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས། བླ་མར་བྱས་ཏེ་མཆོད་ནས་གོས་དང་། ཟས་དང་། མལ་ཆ་དང་། ན་བའི་གསོས་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་བཟང་པོ་མང་པོ་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཚོལ་ལོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཞིག་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ཀྱི་རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མ་བཟོད་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་པ་དང་། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ངས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཁྱོད་ལ་ལེགས་པར་བཤད་པ་བསྒྲག་པར་བྱའོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ལེགས་པར་བཤད་པ་བདག་ལ་ལེགས་པར་བསྒྲག་ཏུ་གསོལ། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། ཆོས་འདོད་ངས་ཁྱོད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་བཤད་པ་བསྒྲག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །ཆོས་འདོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་པ་བདག་ལ་ཇི་ལྟར་བསྒྲག་པར་བགྱི། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཆོས་འདོད་ཁྱོད་ཀྱིས་དོང་ཆེན་པོ་རྐོར་བཅུག་ལ། བརྐོས་ནས་མེས་འགེངས་སུ་བཅུག་སྟེ། མེ་མི་འབར་ཞིང་དུ་བ་མི་འཐུལ་བས་བཀང་ནས་མཆོད་སྡོང་མཐོན་པོ་འཛུགས་སུ་ཆུག་ལ། འཛུགས་སུ་བཅུག་ནས་མེ་དོང་དེར་བདག་ཉིད་མཆོངས་ན་དེ་ལྟ་ན་ངས་ཁྱོད་ལ་ལེགས་པར་བཤད་པ་བསྒྲག་པར་བྱའོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཆོས་འདོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བདག་འདི་ན་ལེགས་པར་བཤད་པ་གང་ཅི་ཚོལ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་སླད་དུ་ལགས་ན། སློབ་དཔོན་བདག་གིས་ལེགས་པར་བཤད་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མ་བསྒྲགས་པར་ཇི་ལྟར་མེ་དོང་དུ་མཆོང་

save him from falling into that hell?”

The Blessed One replied, “Monks, in the past there lived a brahmin boy named Dharmakāma. He was morally disciplined and full of good qualities. Content, and with little desire, he lived a virtuous life in seclusion. The brahmin boy Dharmakāma had a fine figure and was handsome and attractive, with a clear and hearty complexion. Brahmins, warriors, and householders all held Dharmakāma in high regard and venerated him; from them he received abundant offerings of high-quality clothing, food, bedding, and medicines. The brahmin boy Dharmakāma would refine a single verse a hundred thousand times.⁷

“A certain brahmin was not able to bear Dharmakāma’s possessions, honor, and literary ability, so he approached him and said, ‘Dharmakāma, there is an eloquent expression I would like to share with you.’

“Dharmakāma replied, ‘Noble one, please share this eloquent expression with me.’

“The brahmin replied, ‘Dharmakāma, this is not the setting for me to share this eloquent expression with you.”

“Dharmakāma said, ‘Well then, noble sir, how would you share this eloquent expression with me?’

“The brahmin said, ‘Dharmakāma, have a deep pit dug, and then fill it with fire that is flameless and smokeless. Erect a tall sacrificial post in front of the pit, and then hurl yourself into the fire. If you do this, I will share the eloquent expression with you.’

“Dharmakāma replied, ‘Noble one, all my efforts in seeking eloquent expressions have been dedicated to the benefit of beings. So, master, how can I hurl myself into a fire pit without having shared an eloquent expression with beings?’