Tattvasamgraha 263

263

དང་གང་དག་རྟོགས་བཞེད་པ། །དེ་དང་དེ་རིང་ངེས་སྦྱོར་ལས། །དེ་ལ་ནུས་པ་དེ་ལྟར་མངའ། །གང་ཕྱིར་སྒྲིབ་སྤངས་ཅན་དེ་ཡིན། །ཟག་པ་ཟད་པ་སོགས་རྣམས་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་དབང་གྱུར་རྙེད་པ་དེས། །རིམ་གྱིས་སམ་ནི་ཅིག་ཅར་དུ། །རང་གི་བཞེད་པས་མཁྱེན་པར་གྱུར། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་གིས། །བདེན་པ་བཞི་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། །ཤེས་བྱ་ཀུན་ནི་རིམ་གྱིས་མཁྱེན། །ཡང་ན་ཁོ་བོ་ལ་ཀུན་མཁྱེན། །དེ་ལ་དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རིམ་གྱིས་གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་འགྱུར། །ཐང་ཅིག་ཙམ་ཡང་སྡོད་མིན་ན། །ལོ་བརྒྱ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཀྱེ། །རྣམ་དབྱེ་མ་བྱས་པའི་ངོ་བོས། །དངོས་པོ་ཀུན་ནི་གང་གིས་རྟོགས། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད། །དེས་ནི་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བདག་བཅས་སྐད་ཅིག་མིན་སོགས་ལས། །གང་ཞིག་ལོག་པར་རང་མཚན་ཉིད། །རྟག་ཏུ་ཉེར་རྟོགས་རྒྱུ་མཚན་ཕྱིར། །དེ་འདིར་སྤྱི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་འཛིན་བྱེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་གང་། །རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ལ་མངོན་གསལ། །དེ་ནི་རང་མཚན་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་སོགས་བརྗོད་མེད། །གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཡི། །སྤྱི་དེ་རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་དེས། །འཛིན་པར་མཛད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་གི་ཡིད་ནི། །དེ་ནི་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་ཡིན། །དེ་འཛིན་ན་ནི་རྟོག་བཅས་དང་། །འཁྲུལ་པ་དང་བཅས་ཐལ་བར་འགྱུར། །གང་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སྤྱི། །རྣམ་རྟོག་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བཤད། །རྟག་པའི་རྗེས་འགྲོའི་རང་བཞིན་སྤྱི། །དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ། །རྒྱུ་བཅས་འབྲས་བུ་ལས་མཁྱེན་པ། །དེ་ནི་བདག་གིས་ཀུན་མཁྱེན་འདོད། །དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྔར་བསྒྲུབས་ཟིན། །དེས་ན་དེ་ནི་ཡོད་སྒྲུབ་པའི། །ཚད་མ་ཡོད་པས་དེ་ཡང་ཡོད། །རིམ་གྱིས་སམ་ནི་ཅིག་ཅར་གྱིས། །ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཡང་ནི་ནུས་ཡོད་དེ། །གང་ཚེ་ཉེར་བསྟན་མཛད་པ་ཡིན། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་ལེགས་བསྒོམས་པས། །གང་གིས་བསྟན་

and whatever he wishes to realize, / from constant application to that and that / he possesses such a capacity for it, / because he is one who has eliminated obscurations. / Having attained the mastery of pristine wisdom / consisting of the destruction of contaminations and so forth, / he knows according to his wish, / either gradually or simultaneously. / Through sixteen moments of cognition, / having the nature of the four truths, / he gradually knows all knowables; / or, according to me, the sarvajña— / for him such pristine wisdom / would arise gradually from the pradhāna. / If it does not remain for even an instant, / what need to mention a hundred years? / He who realizes all entities / by way of an undifferentiated nature / comes to know the very nature / of all entities. / Because the particular characteristic which is averted / from having a self, being non-momentary, and so forth / is constantly and fully realized, / it is called a "universal" here. / The consciousness grasping that, / which arises from the power of meditation / and is manifest to the lord of yogins, / has the particular characteristic as its domain. / That universal which is ineffable as identical, different, etc., / and is imputed by others, / is not grasped / by that pristine wisdom of yoga. / The mind of the lord of yogins / is free of conceptual construction and non-erroneous. / If it grasped that, it would follow / that it has conceptual construction and error. / The ineffable universal / has been explained as consisting of conceptual construction. / The universal whose nature is an eternal recurrance / has already been shown to be an abhāva. / The transcendent pristine wisdom / that arises from meditative absorption, / which knows an effect together with its cause— / that is accepted by me as the sarvajña. / That this exists / was already established earlier by inference. / Therefore, because there is a pramāṇa / establishing its existence, it indeed exists. / The result of cognition is established / either gradually or simultaneously; / and in that regard there is capacity, / whenever he presents the teaching. / Through having thoroughly meditated on the selflessness of phenomena, / this stainless teaching