The Dhāraṇī “Heap of Flowers” 5

5

དཔའ་དང་མི་འབྲལ་བར་འགྱུར། ནམ་དུ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་བར་འགྱུར། ནམ་དུ་ཡང་དབང་པོ་མ་ཚང་བར་མི་འགྱུར། ནམ་དུ་ཡང་རིགས་དམའ་བར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར། སྤོབས་པ་སྣ་ཚོགས་ཟབ་མོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གྲངས་མེད་པ་དག་གི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཏདྱ་ཐཱ། དྷཱ་ར་ཎཱི། དྷཱ་ར་ཎཱི། མུ་ནི་པྲ་བྷཱ་སྭ་རེ། སིདྡྷི་ཙཎྜེ་ནཱ་མ་ཙི་ནི་ཧེ་རི་ཨ་རོ་ག་བ་ཏི། བུདྡྷ་མ་ཏི་དྷརྱེ། ཨོཾ་ཀ་རེ་ཏེ་ག་ག་ར་ཏེ། ཏེ་ཛོ་བ་ཏི། པི་པུ་ལ་བུདྡྷེ། དྷརྨ་ཨ་བ་བྷཱ་སེ། ཨ་ཀྵ་ཡ་ཀལྤེ། ཀལྤ་བ་ཏི། ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀལྤེ་ཧུ་ཏཱ་ཤ་ནེ། ཏེ་ཛོ་བ་ཏི། ནི་རྱ་སཾ་ཧཱི་ཏེ། ཏེ་ཛོ་གྲ་བཱ་ཏིཥྛི་ན་དྲ་ཡེ། ཏིཥྛི་ན་དྲ་ཡེ་བུནྡྷི་སྭཱ་ཧཱ། སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་མེ་ཏོག་བརྩེགས་པའི་གཟུངས་འདིའི་མིང་དང་ཡི་གེ་དང་། ཚིག་མཐའ་དག་ཤེས་ཏེ། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུངས་དང་། དབྱར་ཟླ་ར་བ་དང་། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཀྱི་ཡར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་ནས་བཟུང་ལ་བཅོ་ལྔའི་བར་དུ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་བསམ་ཞིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་དང་། མར་མེ་དང་། བདུག་སྤོས་ཀྱིས་མཆོད་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་པདྨའི་སྙིང་པོའི་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་ཤིང་ཆོས་ཀྱང་སྟོན་པ་བཅོ་ལྔ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཟུངས་རབ་ཏུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། དྲན་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། བློ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་ཚེ་རབས་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། །ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་དང་། བཟོ་ཐམས་ཅད་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་སེམས་ལས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་དེ་དག་ནི་ཟག་པ་མེད་

will never be separated from the resolve for awakening, will never be deficient in faculties, ¹⁷ will never take birth in lower castes, will be endowed with profound fortunes of various talents, and will be able to behold the blessed buddhas of the innumerable world systems in the ten directions.

tadyathā | dhāraṇi dhāraṇi muni­prabhāsvare siddhe caṇḍe nāmaci niheri arogavati buddha­matidhairye oṁkare tegagarate tejovate vipula­buddhe dharmāvabhāse akṣayakalpe kalpavati amṛtakalpe hutāśane tejovati nirya­saṃhīte tejogravā­tiṣṭhinadraye tiṣṭhi­nadraye buddhi svāhā ||

“Siṃhavikrīḍita, those who have fully learned and mastered the title, letters, and words of this dhāraṇī, Heap of Flowers, should call the Buddha to mind on the eight to fifteenth days of the waxing fortnight in either the last month of spring, the first month of summer, or the last month of autumn. They should contemplate the Thus-Gone One three times a day and three times at night while concentrating one-pointedly, and worship the Blessed One with offerings of incense, flowers, lamps, and fragrance. Such persons will behold fifteen blessed buddhas teaching the Dharma while seated on a lion throne in the calyx of a lotus. They will obtain dhāraṇīs and have good memory, dexterity of mind, quick understanding, intelligence, and will remember all their births until they reach complete nirvāṇa. Such persons will become proficient in all traditional learning, all treatises, all crafts, and all pursuits. All kinds of contemplations will be established in their mind, ¹⁸ except for the four truths of the noble ones. Why is that? Because those dharmas pertain to the uncontaminated.”