Mahapratisara Mahavidyarajni 5

5

རྫོགས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ས་ནི་བརྙེས། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་ནི་རབ་ཏུ་འབར། ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་ནི་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་རྣམ་པར་སྤྲས། དབུའི་གཙུག་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བལྟར་མི་མཐོང་། བདུད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཁས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དང་སྤྱོད་པ་ནི་ཤེས། སྤྱན་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་མངའ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ནི་ལྡན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ནི་ལྡན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ནི་ལྡན། བདུད་དང་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་བཅོམ། གྲགས་པ་དང་། སྒྲ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ནི་འཕགས། ཁྱུ་མཆོག་དང་། སེང་གེའི་སྒྲ་ནི་སྒྲོགས། མ་རིག་པའི་མུན་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་བསལ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་དང་། སྟོབས་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བྱ་དཀའ་བའི་སྤྱོད་པ་ལས་ནི་ཕྱིར་མ་ལོག །སྐུ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་ཏེ། རབ་ཏུ་མཛེས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་པདྨའི་སྙིང་པོའི་སེང་གེའི་ཁྲི་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀའི་དྲ་བ་དུ་མ་སྒྲ་འབྱུང་བ། རྩ་བའི་དྲུང་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་སྟེགས་བུ་དུ་མ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་པ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཆུ་སྲིན་དུ་མའི་ཁ་ནས་བྱུང་བའི་མུ་ཏིག་དམར་པོའི་ཕྲེང་བ་བྲེས་པའི་ཕང་བཤམས་པ། རིན་པོ་ཆེ་དུ་མ་པདྨའི་སྙིང་པོ་ལ་ཆགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཀེ་ཀེ་རུ་དང་། ཀེ་ཀེ་རུ་ཆེན་པོ་དང་། ཨན་ད་རྙིལ་དང་། ཨན་ད་རྙིལ་ཆེན་པོ་དང་། དུན་ལས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་འཚེར་བས་སྣང་བར་བྱས་ཏེ་ཀུན་ནས་མཛེས་པ། གདུགས་རྩ་བ་དང་བཅས་པ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཤར་བུ་དུ་མས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་དུ་མས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་དུ་མས་ཀུན་ནས་

had fully taken hold of omniscience, and had mastered the perfections and levels for the sake of awakening. His body, adorned with the thirty-two marks of a great being, blazed brightly. His limbs and extremities were decorated with the eighty sublime characteristics, the top of his head was beyond the sight of all beings, and he understood all the activities of Māra. He comprehended the mentality and conduct of all beings and possessed the five eyes. He was replete with the most supreme of all characteristics and the wisdom of omniscience. He possessed all the qualities of a buddha, had defeated all the hordes of māras and foes, and was exalted in his use of speech, words, and verses.²⁸ He roared with the roar of a bull and a lion and had completely removed the darkness of ignorance. He had been unflagging for immeasurable, countless billions of eons in the practice of the perfections of generosity, discipline, patience, diligence, concentration, insight, means, power, aspiration, and wisdom, as well as in the performance of austerities. His body was beautiful, adorned with the thirty-two major marks and the eighty sublime characteristics of a great being.

He took his seat on a great lion throne that sat at the heart of a lotus upon a vajra and jewel.²⁹ The throne chimed with the sound of many vajras, jewels, pearls, and lattices of bells. It sat solidly on a plinth made of many vajras and jewels and was arrayed with a pile of cushions bound with strings of red pearls that issued from the mouths of numerous sea monsters made of vajra and jewels. The throne sparkled brilliantly with the luster of jewels—chrysoberyl, great chrysoberyl, sapphire, great sapphire, and topaz—that were affixed to the pericarps of many jeweled lotuses. It was entirely alluring and was completely shaded with billions of parasols whose shafts were festooned with many sprigs of vajras and jewels.³⁰