Mahapratisara Mahavidyarajni 6

6

བསྐྱབས་པ། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དུ་མས་རྒྱས་པར་མཛེས་པར་བྱས་པ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་རི་རབ་ཙམ་ལ་བཞུགས་ཏེ། གསེར་གྱི་རི་བོའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་དཔལ་ནི་རབ་ཏུ་འབར། ས་ཕྱོགས་ནི་ཉི་མ་སྟོང་བས་ལྷག་པའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ཟླ་བ་ཉ་བ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་སྡུག་པར་ནི་སྣང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལྗོན་པ་ཆེན་པོ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་ཤིང་ཆོས་སྟོན་ཏེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ། ཐོག་མར་དགེ་བ། བར་དུ་དགེ་བ། ཐ་མར་དགེ་བ། དོན་བཟང་པོ། ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ། མ་འདྲེས་པ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། ཡོངས་སུ་དག་པ། ཡོངས་སུ་བྱང་བ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་མཛོད་སྤུ་ནས་འོད་ཟེར་གྱི་དྲ་བ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞིང་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཀྱེ་སྟེ། འོད་ཟེར་གྱི་དྲ་བ་དེས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་བྱས་པར་གྱུར་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གང་དག་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དག་སེང་གེའི་ཁྲི་བཀོད་པ་དུ་མའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་གཞལ་མེད་ཁང་ན་ཉན་ཐོས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དང་། དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་བསྙེན་དང་། དགེ་བསྙེན་མ་དང་། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ཆོས་སྟོན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དང་མཉམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་བ་དེས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེའི་ཕྱིར། །ཉེས་པར་བྱས་དང་གནོད་པ་ཀུན། །རབ་འཇོམས་སོ་སོར་འབྲང་བ་ཡི། །གཟུངས་འདི་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། །འདི་ནི་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །སྡིག་པ་ཀུན་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདེ་བ་སྦྱིན། །ནད་དོ་ཅོག་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས། །ལུས་ཅན་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་རྣམས། །

It was also abundantly beautified with many wish-fulfilling trees.

As the Blessed One sat on the vajra-jewel lotus throne the size of Mount Meru, his splendor blazed forth like the king of golden mountains. The area was engulfed³¹ in an orb of light brighter than a thousand suns. Like a full moon, he shone pleasingly throughout all worlds. He taught the Dharma while, like a great wish-fulfilling tree, he was in full blossom with the qualities of a buddha. He gave instructions on religious life that were virtuous in the beginning, middle, and end, excellent in word and meaning, and unique, perfect, pure, pristine, and genuine.³²

Then, from the hair between the eyes of the Blessed One streamed a matrix of light rays called the revealer of the fields of all buddhas.³³ This matrix of light rays flooded the entire trichiliocosm with its brilliance. It flooded with its brilliance as many buddhafields as there are grains of sand in the Ganges, where many blessed buddhas, seated on their lion thrones in celestial palaces, were teaching the Dharma to śrāvakas, bodhisattva mahāsattvas, monks, nuns, male and female laypeople, gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, and mahoragas.

Then the Blessed One spoke to the vast assembly:

“Out of sympathy³⁴ for all beings,
I will teach this dhāraṇī of the amulet
That completely destroys
All wrongdoing and offenses.

“Just by hearing this,
All misdeeds will be exhausted.
It grants happiness to all beings
And delivers them from all illnesses.

“Out of compassion for all beings,
The lord of the world taught it