Udanavarga 36

36

བདག་ཉིད་འདུལ་བ་མཆོག །བདག་ཉིད་ལེགས་འདུལ་གང་ཡིན་དེས། །འཆིང་བ་བཅད་ནས་འགྲོ་འགྱུར་གྱི། །བཞོན་པ་དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ས་དེ་མངོན་པར་འཐོབ་མི་སྲིད། །འདུལ་སྦྱོང་བྱེད་པས་རྟ་བཟངས་ལྟར། །བདག་ཉིད་ཁོ་ན་གདུལ་བར་བྱ། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་འདུལ་བ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱི་ཕ་མཐར་ཕྱིན། །བདག་ཉིད་ཁོ་ན་བདག་གི་མགོན། །བདག་ཉིད་བདག་གི་སྐྱབས་ཡིན་པས། །འདུལ་སྦྱོང་བྱེད་པས་རྟ་བཟངས་ལྟར། །དེ་བས་བདག་ཉིད་གདུལ་བར་བྱ། །རྟའི་ཚོམས་ཏེ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །།ཁྲོ་བ་སྤངས་ཤིང་ང་རྒྱལ་རྣམ་སྤངས་ན། །ཀུན་སྦྱོར་ཀུན་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ་འགྱུར་ཞིང་། །མིང་དང་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་མེད་དེ་དག །ཅི་ཡང་མེད་པས་ཆགས་པའི་རྗེས་མི་ལྟུང་། །སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྲོ་བ་སྤོངས། །སྐྱེས་ནས་འདོད་ཆགས་སྤང་བར་གྱིས། །བརྟན་པས་མ་རིག་རབ་ཏུ་སྤང་། །བདེན་པ་མཐོང་ན་བདེ་བར་འགྱུར། །ཁྲོ་བ་སྤངས་ན་བདེ་བར་ཉལ། །ཁྲོ་བ་སྤངས་ན་གདུང་མི་འགྱུར། །དགེ་སློང་ཁྲོ་བ་བདེ་འཇོམས་པའི། །དུག་གི་རྩ་བ་ཆོམ་ཤིག་དང་། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་བཅོམ་པ་ཡིས་མྱ་ངན་མེད། །གང་ཁྲོས་བདག་གིས་ལེགས་བྱས་ཀྱི། །མ་ལེགས་མིན་ཞེས་རབ་སྨྲ་བ། །དེ་ནི་ཁྲོ་བ་ཞི་འོག་ཏུ། །མེ་ཡིས་བསྲེགས་བཞིན་གདུང་བར་འགྱུར། །ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་ཁྲེལ་མེད་པ། །ཁྲོ་བ་ཅན་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་མེད། །ཁྲོ་བས་མངོན་པར་ཟིལ་གནོན་པ། །དེ་ལ་སུ་ཡང་རྟེན་མི་བྱེད། །གང་ཞིག་བྱིས་པའི་མཐུ་སྟོབས་ཅན། །དེ་ཡི་སྟོབས་ནི་སྟོབས་མེད་ཡིན། །བྱིས་པ་ཆོས་དང་བྲལ་བ་ལ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་རེ་སྐན། །གང་ཞིག་སྟོབས་དང་ལྡན་གྱུར་ཡང་། །སྟོབས་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བཟོད་པའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས། །ཉམ་ཆུང་བ་ལྟ་རྟག་ཏུ་སྒུར། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་དཔོན་གྱུར་ཀྱང་། །སྟོབས་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བཟོད་པའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས། །ཉམ་ཆུང་བ་ལྟ་རྟག་ཏུ་སྒུར། །གཞན་གྱིས་ལྷག་པར་བརྒྱད་བཀག་ཀྱང་། །སྟོབས་ལྡན་གང་ཞིག་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་

The taming of oneself is supreme. / Whoever has well tamed their self, / Having severed the fetters, goes beyond; / But by means of those mounts, / It is impossible to reach that state. / Just as a trainer tames an excellent horse, / One must tame only oneself. / By thoroughly taming oneself, / One reaches the far limit of all suffering. / Oneself alone is one's own protector; / Oneself is one's own refuge; / Therefore, just as a trainer tames an excellent horse, / One should tame oneself. / The Chapter of the Horse, the nineteenth. // If anger is abandoned and pride is cast off, / One completely transcends all fetters (saṃyojana); / Those who have no attachment to name and form (nāmarūpa), / Having nothing, do not fall into the wake of attachments. / Abandon anger the very moment it arises; / Abandon lust after it has arisen; / The steadfast person completely abandons ignorance (avidyā); / When truth is seen, one becomes happy. / If anger is abandoned, one sleeps in peace; / If anger is abandoned, one will not grieve. / Bhikṣus, anger destroys happiness; / Destroy that poisonous root! / It is praised by the noble ones, / And by destroying it, one is without sorrow. / One who, being angry, declares: / "I have acted rightly, not wrongly!" / After their anger has subsided, / Will burn with remorse as though scorched by fire. / Shameless and devoid of conscience, / The angry person lacks vows. / Overwhelmed by anger, / No one relies upon such a person. / Whoever possesses the power of fools, / That strength of theirs is no strength at all; / For a fool devoid of dharma, / What achievement could there possibly be? / Whoever, though endowed with strength, / Is patient toward the weak, / That is called the supreme patience; / For the weak always yield. / Whoever, though the master of others, / Is patient toward the weak, / That is called the supreme patience; / For the weak always yield. / Even when severely provoked and reviled by others, / The strong person who remains patient— / That is