Udanavarga 40

40

བར་དུ་ཤེས་མི་འགྱུར། །མིག་ལྡན་མར་མེ་ཡོད་པ་ཡིས། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་དགེ་དང་སྡིག་པའི་ཆོས། །ཐོས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་དོན་མེད་སྤོང་བར་བྱེད། །ཐོས་པས་མྱ་ངན་འདས་པ་འཐོབ། །གལ་ཏེ་ཐོས་པ་མང་གྱུར་ཀྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མི་སྡོམ་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་སྨད་ཅིང་། །དེ་ཡི་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་མིན། །གལ་ཏེ་ཐོས་པ་ཉུང་གྱུར་ཀྱང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྡོམ་བྱེད་ན། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིར་བསྔགས་ཤིང་། །དེ་ཡི་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མི་སྡོམ་པ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཕྱིར་སྨད་ཅིང་། །དེ་ཡིས་བརྟུལ་ཞུགས་ཕུན་སུམ་མིན། །གང་ཞིག་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་སྡོམ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཕྱིར་བསྔགས་ཤིང་། །དེ་ཡིས་བརྟུལ་ཞུགས་ཕུན་སུམ་འགྱུར། །ཐོས་པ་མང་ཞིང་ཆོས་འཛིན་དང་། །ཤེས་རབ་ལྡན་ཞིང་མཉམ་གཞག་པ། །དེ་དག་སུས་ཀྱང་སྨད་འོས་མིན། །འཛམ་བུའི་གླིང་གི་གསེར་རྒྱན་བཞིན། །གང་ཞིག་གཟུགས་ཀྱིས་རྗེས་དཔོག་ཅིང་། །ང་ལ་སྒྲ་ཡིས་འཇལ་བྱེད་པ། །འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་ལྡན་པ་ཡི། །སྐྱེ་བོ་དེ་ཡིས་ང་མི་ཤེས། །གལ་ཏེ་ནང་ནི་རྣམ་ཤེས་ཤིང་། །ཕྱི་རོལ་མཐོང་བར་མ་གྱུར་ན། །ནང་གི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་དྲང་དུ་རུང་། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །ནང་ནི་ཤེས་པར་མ་གྱུར་ན། །ཕྱི་རོལ་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་དྲང་དུ་རུང་། །གལ་ཏེ་ནང་ཡང་མི་ཤེས་ཤིང་། །ཕྱི་རོལ་མཐོང་བར་མ་གྱུར་ན། །བྱིས་པ་ཀུན་ནས་བསྒྲིབས་པ་དག །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་དྲང་དུ་རུང་། །གལ་ཏེ་ནང་ནི་རྣམ་ཤེས་ཤིང་། །ཕྱི་རོལ་དག་ཀྱང་མཐོང་གྱུར་པ། །བསྟན་པ་ངེས་འབྱུང་ཤེས་རབ་ཅན། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་དྲང་དུ་རུང་། །རྣ་བས་ཕལ་ཆེན་ཐོས་པ་དང་། །མིག་གིས་མང་པོ་མཐོང་ན་ཡང་། །བསྟན་པ་མཐོང་ཐོས་དེ་ཀུན་གྱིས། །ཡིད་ཆེས་བྱ་བའི་མི་རིགས་སོ། །

Just as a person with eyes, aided by a lamp, / Sees material forms, / So too, by hearing, / One comes to understand wholesome and unwholesome dhammas. / Through hearing, one understands dharmas; / Through hearing, one turns away from pāpa; / Through hearing, one abandons what is pointless; / Through hearing, one attains nirvāṇa. / Even if one has heard much, / If one does not observe śīla well, / One is reproached for lack of śīla, / And one's learning is not consummate. / Even if one has heard little, / If one observes śīla well, / One is praised for one's śīla, / And one's learning becomes consummate. / Whoever has heard little / And does not observe śīla well / Is reproached on both counts, / And their religious practice is not consummate. / Whoever has heard much / And observes śīla well / Is praised on both counts, / And their religious practice is consummate. / Those of great hearing, who uphold the Dharma, / Who possess prajñā and are composed in mind— / None can disparage them, / Like an ornament of Jambūdvīpa gold. / Those who evaluate me by physical appearance / And measure me by vocal sound, / Being bound by desire and craving, / Do not truly know me. / If one perceives the internal / But does not see the external, / Seeing only internal fruits, / One may be led astray by vocal sound. / If one sees the external / But does not know the internal, / Seeing only external fruits, / One may be led astray by vocal sound. / If one does not know the internal / And cannot see the external either, / Being a fool utterly obscured, / One may be led astray by vocal sound. / If one perceives the internal / And sees the external as well, / Having the discerning prajñā of the teaching, / One is properly guided by vocal sound. / Even if the ears have heard much / And the eyes have seen a great deal, / It is not appropriate to trust / Merely in all that has been seen and heard of the teaching.