Udanavarga 1.10

1.10

ཟག་པ་རྣམས་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །གང་གི་ཟག་པ་ཟད་གྱུར་པ། །དེས་ནི་ཟག་མེད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ཙམ་མང་དུ་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་འཛིན་མ་ཡིན། །གང་དག་འདི་ན་ཐོས་ཉུང་ཡང་། །ལུས་ཀྱིས་ཆོས་དག་མངོན་སུམ་བྱས། །གང་དག་ཆོས་ལ་བག་བྱེད་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་འཛིན་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ནི། །བག་མེད་མི་དག་དེ་ལྟར་བྱེད་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཕྱུགས་རྫིས་གཞན་གྱི་ཕྱུགས་བགྲངས་ལྟར། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་ཉུང་ངུ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སྤོང་བྱེད་པ། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། །བག་ཡོད་བསྔགས་པ་རྗོད་བྱེད་ཅིང་། །རྟག་ཏུ་བག་མེད་ལ་སྨོད་པས། །བག་ཡོད་མཆོད་སྦྱིན་བརྒྱ་པ་ཡང་། །ལྷ་རྣམས་ནང་ན་གཙོ་བོར་གྱུར། །བྱ་བ་བྱས་རུང་མ་བྱས་རུང་། །མཁས་པ་བག་ཡོད་བསྔགས་པ་རྗོད། །བག་དང་ཆས་པའི་མཁས་པ་ཡིས། །དོན་གཉིས་རབ་ཏུ་ལེན་པར་བྱེད། །ཚེ་འདིའི་དོན་ནི་གང་ཡིན་དང་། །ཕྱི་མའི་དོན་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་བརྟན་པས་རྟོགས་པས་ན། །མཁས་པ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་ལས་འདྲེལ་ཏེ། །འདམ་རྫབ་ལས་ནི་གླང་ཆེན་བཞིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤྲུག་པར་བྱེད། །རླུང་གིས་ལྗོན་ཤིང་ལོ་མ་བཞིན། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཕྲ་སྦོམ་དག །མེ་ཡིས་བསྲེགས་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཀུན་ཟད་པ། །རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་རྨྱང་བར་འགྱུར། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །འདུ་བྱེད་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཡི། །ཞི་བའི་གོ་འཕང་སོ་སོར་རྟོགས། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་

their taints will be exhausted. / For those whose taints are exhausted, / they will attain the untainted state. / However much they speak, / they do not hold to the sublime Dharma [merely by speech]. / Those here who have heard little, / yet directly realize the Dharma with the body, / those who are heedful of the Dharma— / they are the holders of the sublime Dharma. / Even if one recites many verses of scriptures, / if one is heedless, one does not act accordingly; / like a cowherd counting others' cattle, / such a person does not share the fortune of an ascetic. / Even if one recites few verses of scriptures, / if one practices the Dharma in accordance with the Dharma, / abandoning passion, hatred, and delusion, / they share the fortune of an ascetic. / Through praising heedfulness / and always disparaging heedlessness, / by heedfulness even the hundred-sacrifice one (Śakra) / became supreme among the devas. / Whether actions have been performed or not, / the wise person praises heedfulness. / Endowed with vigilance, the wise person / fully accomplishes both aims: / that which is the welfare of this life, / and that which is the welfare of the next. / Because the steadfast one realizes them, / he is proclaimed to be wise. / A monk who delights in heedfulness / and views heedlessness with dread, / rescues himself from lower realms / like an elephant from the mire. / A monk who delights in heedfulness / and views heedlessness with dread, / shakes off evil phenomena / like the wind shakes leaves from a tree. / A monk who delights in heedfulness / and views heedlessness with dread, / burns away fetters fine and coarse / like fire consuming [fuel]. / A monk who delights in heedfulness / and views heedlessness with dread, / will gradually experience / the complete exhaustion of all fetters. / A monk who delights in heedfulness / and views heedlessness with dread, / realizes the peaceful state / wherein conditioned phenomena are calmed. / A monk who delights in heedfulness / and views heedlessness with dread,