Udanavarga 1.13

1.13

གཞན་ལའང་རང་སྡུག་པས། །དེ་ཕྱིར་བ་དག་དགས་གཞན་ལ་གནོད་མི་བྱ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྲོག་འདི་སྡུག །ཐམས་ཅད་ཆད་པས་འཇིགས་པ་ན། །རང་གི་ཉམས་ལས་དཔག་གྱིས་ཏེ། །བརྡེག་པར་མི་བྱ་གསད་མི་བྱ། །རྒྱང་ཐག་བཅད་པར་སྤྱུགས་པའི་མི། །རིང་ནས་ཉེ་ཞོ་མེད་འོངས་ན། །གཉེན་བཤེས་མཛའ་བོ་ལྷགས་ནས་སུ། །ཨ་ལ་ལ་ཞེས་མངོན་པར་དགའ། །དེ་བཞིན་བསོད་ནམས་བྱས་པའི་མི། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ། །ཕྱིན་ཚེ་ཉིན་བཞིན་བསོད་ནམས་དག །འོངས་ནས་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད། །དེ་བས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི། །ཆེད་དུ་བསོད་ནམས་བསགས་པར་གྱིས། །བསོད་ནམས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར། །གང་ཞིག་ལེགས་སྤྱད་སྤྱོད་བྱེད་པའི། །དགེ་ལ་ལྷ་རྣམས་སྟོད་པར་བྱེད། །འདི་ནའང་སྨད་པར་མི་འགྱུར་ལ། །མཐོ་རིས་སུ་ཡང་དགའ་བ་འཐོབ། །ཆོས་གནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །ངོ་ཚ་ཤེས་ཤིང་བདེན་པར་སྨྲ། །རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ། །སྐྱེ་བོ་གཞན་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད། །རང་གི་དོན་ནི་བྱེད་པ་ལ། །འདི་ལྟར་གཞན་རྣམས་དགའ་འགྱུར་ཞིང་། །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བསྔགས་པ་དང་། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཡང་བདེ་འགྲོར་འགྱུར། །གཏམས་ན་གནང་བའི་ཚིག་སྨྲ་དང་། །མི་རིགས་སྤྱོད་ལས་ཟློག་པ་ལ། །དམ་པ་རྣམས་ནི་དགའ་བར་བྱེད། །དམ་པ་མ་ཡིན་དགའ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་མཆོག་དང་མཆོག་མིན་པ། །ཤི་འཕོས་བྲལ་བར་གྱུར་པ་ན། །དམ་པ་མ་ཡིན་དམྱལ་བར་འགྲོ། །དམ་པ་མཐོ་རིས་འགྲོ་བར་འགྱུར། །སྡུག་པའི་ཚོམས་ཏེ་ལྔ་པའོ།། །།བསྔགས་པར་འགྱུར་དང་ནོར་འཐོབ་དང་། །ཕ་རོལ་བདེ་འགྲོར་དགའ་འགྱུར་བའི། །བདེ་བ་གསུམ་པོ་དོན་གཉེར་བའི། །མཁས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བར་བྱ། །འཕགས་དང་མཐོང་བ་ཕུན་ཚོགས་དང་། །འཇིག་རྟེན་ཞི་བ་རྟེན་འགྱུར་བའི། །གནས་གཞན་འདི་དག་མཐོང་བ་ཡི། །མཁས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བར་བྱ། །ལུས་ལ་ཡོངས་སུ་

Others also hold themselves dear; / Therefore, one who loves oneself should not harm others. / To all, life is dear; / All tremble at punishment. / Comparing others to oneself, / Do not strike, do not kill! / When a person exiled far away / Returns safely from afar, / Relatives, friends, and companions gather / And rejoice, saying, 'Welcome!' / Likewise, when a person who has made merit / Goes from this world to the next, / The merits, like kin, / Greet them and bring joy. / Therefore, for the sake of the world beyond, / Accumulate merit! / Merit, in the world beyond, / Becomes the support for embodied beings. / When someone performs good conduct, / The gods praise the virtuous one; / Here too, they will not be disparaged, / And in heaven too, they will attain joy. / Abiding in Dharma, perfected in moral discipline, / Possessing modesty, speaking truth, / Attending to one's own duties: / Other people delight in such a person. / Because one attends to one's own welfare, / Others rejoice in this way; / One is praised in the present life, / And in the beyond one will reach higher rebirth. / When spoken to, speaking words of assent, / And turning away from improper conduct: / Virtuous persons rejoice in this; / The non-virtuous do not rejoice. / Therefore, the excellent and non-excellent, / When they pass away and depart: / The non-virtuous go to hell; / The virtuous go to heaven. / Chapter 5: The Dear. / Praise, the attainment of wealth, / And the joy of higher rebirth in the beyond— / Seeking these three forms of happiness, / The wise person should safeguard moral discipline. / The noble, excellent vision, / And that which becomes a foundation for peace in the world: / Seeing these other qualities, / The wise person should safeguard moral discipline. / Without distress