Udanavarga 1.19

1.19

ལས་དེ་དག་ནི་བྱས་ན་ལེགས། །བདག་ཉིད་བདེ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར། །རྒོད་བཞིན་སྡིག་པའི་ལས་བྱས་པའི། །སྡིག་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་སྨིན་དག །ངུ་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། །ངེས་པར་སྡིག་ལས་འཕྲལ་དུ་ནི། །འོ་མ་ལྟ་བུར་འགྱུར་མི་བྱེད། །ཐལ་བས་གཡོགས་པའི་མེ་ལྟ་བུར། །དེས་ནི་བྱིས་པ་སྲེག་པར་བྱེད། །སྡིག་ལས་འཕྲལ་དུ་ངེས་པར་ནི། །མཚོན་བཞིན་གཅོད་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་། །སྡིག་པའི་ལས་ཀྱི་འགྲོ་བ་དག །ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་མངོན་པར་འགྱུར། །གང་དུ་དེ་དག་རྣམ་སྨིན་ནི། །ཚ་བ་སོ་སོར་སྟེན་པ་ཡི། །སྡིག་པའི་ལས་ཀྱི་འགྲོ་བ་དག །ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར། །ལྕགས་ལས་གཡའ་ནི་ལངས་གྱུར་པ། །ལངས་པ་དེས་ནི་དེ་ཉིད་ཟ། །དེ་བཞིན་མ་བརྟགས་བྱས་པ་ཡི། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ལས་ཀྱི་ཚོམས་ཏེ་དགུ་པའོ།། །།དད་དང་ངོ་ཚ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྦྱིན་པ་སྟེ། །ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བསྔགས། །འདི་ཡིས་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་འགྲོ་འགྱུར་ཞིང་། །ལམ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ་ཞེས་གསུངས། །འཇུངས་རྣམས་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་མི་འགྲོ་ཞིང་། །དེ་ཡིས་བྱིས་པ་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་མི་རྗོད། །བརྟན་རྣམས་སྦྱིན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ། །དེས་ནི་དེ་དག་གཞན་དུ་བདེ་བ་མྱོང་། །འདི་ན་སྐྱེས་བུའི་ནོར་མཆོག་དད་པ་སྟེ། །འདི་ན་ཆོས་ལ་ལེགས་སྤྱོད་བདེ་བ་འཐོབ། །བདེན་པ་ཁོ་ན་རོ་བྲོ་རྣམས་ཀྱི་ཕུལ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཚོ་འཚོ་བའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས། །མྱ་ངན་འདས་པར་འགྲོ་བ་ཡི། །དགྲ་བཅོམ་ཆོས་ལ་དད་བསྐྱེད་དེ། །མཁས་པས་གུས་པར་མཉན་ན་ནི། །དེ་དང་དེ་ཡི་ཤེས་རབ་འཐོབ། །བག་ཅན་གྱིས་ནི་རྒྱ་མཚོ་དང་། །དད་པས་ཆུ་བོ་རྣམས་ལས་སྒྲོལ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་འགྱུར། །དགེ་སློང་དད་པའི་གྲོགས་ལྡན་ཞིང་། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་གཏམས་པ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་ལ་མངོན་དགའ་བས། །འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་འགྱུར། །གང་གིས་དད་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །

deeds are well done when performed. / Desiring one's own happiness, / laughing while performing evil deeds, / the ripening of those evil deeds / will be experienced weeping. / Truly, an evil deed immediately / does not curdle like milk; / like a fire covered with ashes, / it burns the fool. / Truly, an evil deed immediately / does not cut like a weapon; / yet the destiny of evil karma / will manifest in the hereafter. / Where their ripening, / which is scorching, is individually experienced, / the destiny of evil karma / will become known in the hereafter. / Just as rust arisen from iron / eats away that very iron from which it arose, / so by one's own unexamined actions / one goes to the lower realms. / Chapter 9: Karma.

Faith, shame, moral discipline, and generosity— / these virtues are praised by noble persons. / By this one goes to the world of the gods; / 'By this very path one goes to the realm of the gods,' it is said. / The stingy do not go to the world of the gods, / and fools do not praise generosity; / the steadfast rejoice in giving, / and by that they experience happiness in the next world. / Here faith is a person's supreme wealth; / here the practice of Dharma brings happiness; / truth alone is the sweetest of tastes; / 'Living by wisdom is the supreme way of life,' it is said. / Having generated faith in the Dharma of the arhats, / which leads to nirvāṇa, / if the wise listen with reverence, / they will attain this and that wisdom. / Through vigilance one crosses the ocean, / and through faith one crosses the rivers; / through diligence one abandons suffering; / through wisdom one becomes completely purified. / The monk accompanied by the friend of faith, / filled with wisdom, / and rejoicing in nirvāṇa, / will sever all fetters. / Whoever cultivates faith, moral discipline,