Udanavarga 1.3

1.3

གང་ཡང་སངས་རྒྱས་རང་སངས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱང་། །སྐུ་ལུས་འདི་ནི་སྤོང་མཛད་ན། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །གང་དུ་གནས་ཀྱང་འཆི་བས་མི་ཚུགས་པའི། །ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བར་སྣང་ལ་མེད་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་མེད། །རི་བོ་རྣམས་ཀྱི་གསེབ་ཏུ་ཞུགས་ནའང་མིན། །བྱུང་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཇི་སྙེད་པ། །ཀུན་གྱིས་ལུས་འདི་བཏང་ནས་འགྲོ་བ་དང་། །དེ་ཀུན་འཇིག་པར་མཁས་པས་རྟོགས་གྱིས་ཏེ། །ཆོས་ལ་གནས་གྱིས་ཚངས་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད། །རྒ་བ་མཐོང་ཞིང་ནད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་དང་། །སེམས་དང་བྲལ་བའི་ཤི་བ་མཐོང་ནས་ནི། །བརྟན་པས་བཙོན་ར་འདྲ་བའི་ཁྱིམ་སྤངས་ཀྱི། །འཇིག་རྟེན་ཕལ་པས་འདོད་སྤང་ནུས་རེ་སྐན། །རྒྱལ་པོའི་ཤིང་རྟ་ཤིན་ཏུ་བཀྲ་བའང་འཇིག །དེ་བཞིན་ལུས་ཀྱང་ཉེ་བར་རྒ་བར་འགྱུར། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་འདི་དམ་པ་སྟེ། །མི་མཆོག་གཞན་རྟོགས་བྱེད་ཅིང་རྒ་མི་འགྱུར། །རྒ་བ་ཁྱོད་ནི་བླུན་ཞིང་ངང་ན། །ཁྱོད་ནི་མི་རིགས་བྱེད་པ་སྟེ། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་འདི་ཡང་། །ཁྱོད་ཀྱིས་མངོན་པར་བཅོམ་པར་གྱུར། །གང་ཞིག་ལོ་ནི་བརྒྱར་འཚོ་བ། །དེ་ཡང་འཆི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཁྲིད། །འདི་དག་རྒ་བར་འགྱུར་བའམ། །ཡང་ནན་བའམ་འཆི་བས་འཇོམས། །རྟག་ཏུ་ལྡོག་པ་མེད་པར་འགྲོ་འགྱུར་ཞིང་། །ཉིན་དང་མཚན་དུ་རབ་ཏུ་འཇིག་པ་དང་། །སྐྱེ་དང་འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ། །ཆུ་ཚན་ནང་དུ་གདུངས་པའི་ཉ་དང་འདྲ། །ཚེ་འདི་ཉིན་དང་མཚན་མོ་དང་། །འགྲོ་བ་དང་ནི་འདུག་པ་ན། །ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཆུ་ཆུང་ནང་གི་ཉ་ལྟ་བུར། །གང་ཞིག་ཉིན་མཚན་འདའ་བ་ཡིས། །ཚེ་འདི་ཤིན་ཏུ་ཐུང་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་དགའ་བར་བྱར་ཅི་ཡོད། །གསོན་མཐའ་འཆི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ལུས་འདི་ཡོངས་སུ་རྒ་བ་དང་། །ནད་ཀྱི་ཚང་འདི་མྱུར་འཇིག་ཅིང་། །སྣག་གི་ཚོགས་ཀྱང་འཇིག་པར་

When even buddhas, pratyekabuddhas, / and the śrāvakas of the buddhas / discard this physical body, / what need to mention ordinary people? / There is no place on earth / where one can stay untouched by death: / neither in the sky nor in the ocean, / nor entering into the midst of mountains. / As many as have arisen or will arise, / all must depart having abandoned this body; / knowing that everything disintegrates, the wise / should abide in Dharma and practice brahmacarya. / Seeing old age, suffering from disease, / and having seen the dead devoid of mind, / the steadfast one renounces the home resembling a prison; / can ordinary worldly people really abandon desire? / Even the king's most splendid chariot disintegrates, / and likewise the body approaches old age. / This Dharma of virtuous persons is sublime; / it makes noble individuals realize, and does not age. / Old age, you are foolish and wretched; / you perform improper deeds, / for even this pleasing form / has been utterly destroyed by you. / Whoever lives for a hundred years / is also led away by Māra himself. / These either become decrepit with age, / or are stricken with illness, or overcome by death. / Constantly passing without turning back, / thoroughly ruined day and night, / beset by the suffering of birth and death, / they are like fish tormented in hot water. / This life, by day and by night, / whether walking or sitting, / like the current of a great river, / passes on without returning. / Like fish in shallow water, / as day and night pass by, / this life becomes extremely short; / what joy can there be in that? / Because the end of life is death, / this body fully ages; / this nest of disease quickly perishes, / and the mass of corruption also falls