Udanavarga 2.3

2.3

ལ། །རྟ་ཕྱུགས་ནོར་ནི་འཕྲོག་པ་དང་། །ཡུལ་འཁོར་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡང་། །ཕྱི་ནས་འཇལ་དུམ་བྱེད་པ་ལྟར། །མཁས་པས་བརྟགས་ཤིང་གསུངས་པའི་ཚིག །སྤྱོད་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡི། །ཆོས་འདི་རྣམ་པར་ཤེས་ན་གོ། །ཁྱེད་ཅག་ཅི་ཕྱིར་བྱེད་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ནི་མི་མཁས་ལུགས་ཅན་ཏེ། །ཁ་བྱ་ཡིས་ནི་རྩོལ་བྱེད་པ། །ཕ་རོལ་པོ་དག་མི་ཤེས་པས། །བདག་ནི་འདི་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད། །འདི་ན་མཁས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་བཞམས་པའི་ཚིག་གིས་ཞི། །བདག་ལ་ཁ་ཟེར་བ་དག་ལ་གཤེ། །བདག་ཕམ་བདག་ཕམ་བྱེད་པའོ་ཞེས། །འདི་གང་སེམས་ལ་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་ཡི་འཁོན་ནི་ཞི་མི་འགྱུར། །བདག་ལ་ཁ་ཟེར་བ་དག་ལ་གཤེ། །བདག་ཕམ་བདག་ཕམ་བྱེད་པའོ་ཞེས། །འདི་གང་སེམས་ལ་མི་འཛིན་པ། །དེ་ཡི་འཁོན་ནི་ཞི་བར་འགྱུར། །འདི་ན་འཁོན་གྱིས་འཁོན་ཅན་དག །ནམ་ཡང་ཞི་བར་འགྱུར་བ་མེད། །བཟོད་པས་འཁོན་ནི་ཞི་འགྱུར་བ། །འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན། །འཁོན་གྱིས་འཁོན་ཅན་ནམ་ཡང་ཞི་མི་འགྱུར། །འཁོན་མེད་རྣམས་ཀྱིས་འཁོན་ནི་ཞི་བར་བྱེད། །ཤ་ཁོན་ཞུགས་པ་ལུས་ཅན་ལ་གནོད་པས། །དེ་ཕྱིར་མཁས་པས་འཁོན་པར་མི་བྱའོ། །བརྟན་པ་ལེགས་གནས་ལྷན་ཅིག་སྤྱད་པ་ཡི། །གྲོགས་པོ་མཁས་པ་གལ་ཏེ་རྙེད་ན་ནི། །ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་ཟིལ་མནན་ནས། །དྲན་ལྡན་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་དེ་དང་སྤྱད། །བརྟན་པ་ལེགས་གནས་ལྷན་ཅིག་སྤྱད་པ་ཡི། །གྲོགས་པོ་མཁས་པ་གལ་ཏེ་མ་རྙེད་ན། །ཡུལ་འཁོར་ཡངས་པ་སྤངས་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར། །གཅིག་པུས་སྤྱད་བྱ་སྡིག་པ་མི་བྱའོ། །བདག་དང་འཐུན་པར་སྤྱོད་པ་ཡི། །གྲོགས་བཟང་རྙེད་པར་མ་གྱུར་ན། །བྱིས་པ་གྲོགས་སུ་མི་འགྱུར་བས། །གཅིག་པུས་སྤྱོད་པ་བརྟན་པར་བྱ། །བྱིས་པ་གྲོགས་སུ་མི་འགྱུར་བས། །གཅིག་པུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་སླ་བས། །མ་ཏང་དགོན་པའི་གླང་པོ་ལྟར། །སེམས་ཁྲལ་བསྐྱུངས་ཏེ་གཅིག་པུ་སྤྱད། །འཁུ་བའི་ཚོམས་ཏེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་

steal horses, cattle, and wealth, / and even destroy kingdoms, / later reconcile with one another; / why do you not act likewise, / when you understand this teaching / examined and spoken by the wise, / which shows the proper sphere of conduct? / You behave like the unwise, / contending with mere talk; / since those opponents do not understand, / I shall strive in this regard. / Those who are wise here / are pacified by gentle words. / 'He insulted me, he abused me, / he defeated me, he overcame me'— / in whoever harbours this in mind, / malice will never be pacified. / 'He insulted me, he abused me, / he defeated me, he overcame me'— / in whoever does not harbour this in mind, / malice will be pacified. / Never by malice / is malice pacified here; / by patience malice is pacified— / this is an eternal law. / By malice, malice is never pacified; / through absence of malice, malice is pacified. / Deep-seated animosity harms embodied beings; / therefore, the wise should not bear malice. / If one finds a wise friend— / a steadfast one, well-behaved, to travel with— / having completely overcome all afflictions, / one should travel with him, mindful and with a joyful mind. / If one does not find a wise friend— / a steadfast one, well-behaved, to travel with— / like a king abandoning a vast realm, / one should travel alone and commit no evil. / If one does not find a good companion / whose conduct is in harmony with one's own, / since a fool cannot be a friend, / one should be steadfast in walking alone. / Since a fool cannot be a friend, / it is easier to wander alone; / like the Mātanga elephant in the forest, / with anxiety diminished, one should wander alone. / Chapter Fourteen: Malice. // As taught by the Buddha,