Udanavarga 2.2

2.2

པར་བྱ། །གལ་ཏེ་མང་པོ་མི་ཤེས་ཤིང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་མཉམ་བཞག་ན། །དེ་ཤེས་པ་དག་འཚོ་དག་ཅིང་། །སྙོམ་ལས་མེད་ཅེས་སྟོད་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་འཆི་བདག་ཉམས་བྱེད་པའི། །ཟག་མེད་རིག་པ་གསུམ་ལྡན་ན། །བླུན་པོས་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་ཞེས། །བསམས་ནས་དེ་ལ་འཕྱ་ཡང་སླ། །གང་ཟག་སྡིག་པའི་ཆོས་ཅན་ལ། །གལ་ཏེ་བཟའ་དང་བཏུང་བ་ཡི། །རྙེད་པ་དག་དང་ལྡན་གྱུར་ན། །དེ་ལ་དེ་དག་མཆོད་པ་བྱེད། །མགོ་བྲེགས་ངུར་སྨྲིག་བྱིས་པ་ཡི། །བཟའ་བ་དང་ནི་བཏུང་བ་དང་། །གོས་དང་མལ་ཆ་རྙེད་པ་ལྟ། །དགྲ་བྱེད་མང་བ་ཁོ་ནར་ཟད། །དེ་ལྟར་བཀུར་སྟི་འཇིགས་ཆེན་གྱི། །སྐྱོན་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱས་ནས། །འཕྲིགས་ཉུང་སེམས་ཁྲལ་བསྐྱུངས་ནས་སུ། །དྲན་ལྡན་དགེ་སློང་ཀུན་དུ་རྒྱུས། །ཁམ་གྱི་ཟས་ཀྱིས་སེམས་ཞིར་མི་འགྱུར་ཡང་། །འཚོ་བ་འདི་ཕྱིར་མི་བཟའ་མི་བྱ་སྟེ། །ཁ་ཟས་ཀྱིས་ནི་ལུས་དག་གནས་འགྱུར་བ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ལ་བསོད་སྙོམས་དག་ལ་རྒྱུས། །རིགས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་མཆོད་པ་གང་ཡིན་འདི། །ཟུག་རྔུ་ཕྲ་མོ་དབྱུང་བར་དཀའ་བ་སྟེ། །མི་ཡིས་བཟོད་དཀའ་བཀུར་སྟི་གང་ཡིན་འདི། །འདམ་དང་འདྲ་བར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་གྱིས། །བཀུར་སྟིའི་ཚོམ་ས་ཏེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།སྡིག་པའི་ལས་ནི་མི་བྱེད་པ། །འཁུ་བྱ་མིན་ལ་གང་འཁུ་བ། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕ་རོལ་ཏུ། །དེ་ཉིད་སྡིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོས། །དང་པོར་བ་དག་ནི་ཕུང་བྱེད་ཅིང་། །ཕྱི་ནས་གཞན་ཡང་ཕུང་བྱེད་པ། །ཁྲ་ཡི་གཟན་མའི་བྱ་ལྟ་བུར། །ཕུང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཕུང་བར་བྱེད། །རྡེག་པར་བྱེད་པས་རྡེག་པ་འཐོབ། །འཁོན་དུ་འཛིན་པས་འཁོན་ཅན་མཐོང་། །དེ་བཞིན་གཤེ་བས་གཤེ་བ་སྟེ། །ཁྲོ་བར་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་འབྱུང་། །འདི་གཞན་དགེ་སྦྱོང་བྱིས་པ་སྟེ། །དམ་པའི་ཆོས་ལ་མི་མཁས་པ། །ཡོངས་སུ་ཚེ་ཐུང་འདི་ལ་ཡང་། །གྱི་ནའི་ཕྱིར་ནི་འཁོན་པར་བྱེད། །འདི་ནི་མཆོག་ཅེས་བསམས་ནས་སུ། །སོ་སོར་སྨྲ་ཞིང་འཐུན་འཇུག་པས། །འདི་ན་དགེ་འདུན་འབྱེད་པའི་ཚེ། །ཅི་ཕྱིར་སྟོབས་མེད་སེམས་མི་བྱེད། །རུས་པ་གཅོག་ཅིང་སྲོག་གཅོད་

[…] should be done. / If, though not very learned, / one is well settled in moral discipline, / those who know will praise one, saying: / 'One's livelihood is pure, and one is free from indolence.' / If one possesses the three untainted knowledges / that destroy Māra, / a fool may think, 'He knows nothing,' / and find it easy to disparage him. / If an individual of evil character / comes into possessions / such as food and drink, / people pay him homage. / When shaven-headed fools in saffron robes / acquire food and drink, / clothing and bedding, / it only creates many enemies. / Thus having understood the defects / of honour, which is a great peril, / with few suspicions and diminished anxiety, / the mindful monk should wander everywhere. / Although mouthfuls of food do not pacify the mind, / one should not refrain from eating for the sake of this life; / recognizing that through nourishment the body is maintained, / one wanders for almsfood in that manner. / This homage and veneration paid by families / is a subtle barb difficult to extract; / this honour, so hard for people to endure— / understand it thoroughly to be like mire! / Chapter Thirteen: Honour. // Whoever shows malice toward those / who do not commit evil deeds and are not malicious, / in this world and the next, / will be stained by those very evils. / First destroying oneself, / and afterward destroying others, / like a bird of prey's lure / it is destroyed and destroys others too. / One who strikes will receive blows; / one who bears a grudge encounters an enemy; / likewise, one who abuses receives abuse, / and for one who shows anger, anger arises. / Other foolish ascetics here, / unskilled in the sublime Dharma, / even in this all-too-short life / bear grudges over trivial matters. / Thinking, 'This is superior,' / by speaking divisively and seeking followers, / when causing schism in the saṅgha here, / why do they not consider their lack of strength? / Those who break bones, kill living creatures,