Udanavarga 3.7

3.7

ཟད་པས་ཐུབ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚོམས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའོ།། །།བདག་ལས་གཞན་པའི་སྐྱོན་དག་ནི། །ཕུབ་མ་གཏོར་བ་ཇི་བཞིན་དུ། །གཞན་གྱི་སྐྱོན་མཐོང་སླ་བ་སྟེ། །རང་གི་སྐྱོན་ནི་མཐོང་བར་དཀའ། །གཡོ་ཅན་ཆོ་ལོ་འཇོ་བ་ལྟར། །རང་གི་དེ་ནི་སྦེད་པ་དང་། །གཞན་གྱི་སྐྱོན་ལ་ལྟ་བྱེད་ཅིང་། །རྟག་ཏུ་འཕྱས་ལང་འདུ་ཤེས་ཅན། །དེ་ཡིས་རིང་དུ་ཆོས་མི་མཐོང་། །གཡོན་ཕྱོགས་ཆོས་ནི་རབ་ཏུ་འཕེལ། །སྤྱི་རྡོལ་བྱེད་ཅིང་འཕྲོག་རློམ་ཅན། །མི་གཙང་ལས་ལྡན་ཁྭ་ལྟ་བུར། །ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་འཚོ་བ་ཅན། །ངོ་ཚ་མེད་པའི་འཚོ་བ་སླ། །རྟག་ཏུ་གཙང་མ་ཚོལ་བ་དང་། །ཐུབ་ཆོད་མི་བྱེད་འཛེམ་བག་ཅན། །འཚོ་བ་དག་པ་ལྟ་བ་ཡི། །ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་འཚོ་བ་དཀའ། །འཇིག་རྟེན་མུན་པར་གྱུར་འདི་སྟེ། །དེ་ལས་ལྷག་མཐོང་ལྡན་པ་ཉུང་། །རྒྱ་ལས་ཤོར་བའི་བྱ་ལྟ་བུར། །མཐོ་རིས་ལ་དགའ་ཤས་ཙམ་ཞིག །བྱིས་པ་ལུས་ཀྱིས་བཅིངས་གྱུར་པ། །མུན་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་ནོར་ལ་ཆགས་པ་དག །གཞན་རྫས་ལྟ་བུར་ལྟ་བར་བྱེད། །བདག་གིས་སྐྱེ་དགུ་འདི་ཕྱུང་ཞིང་། །གཞན་གྱིས་བྱས་སོ་སྙམ་སེམས་པ། །བདེན་པ་མིན་ལ་བདེན་ལྟ་བས། །ཅི་ཡང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འགས་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང་། །ཟུག་རྔུ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་སྲེད་གང་ལ་སྐྱེ་བོ་ཆགས་པ་ཡི། །ཟུག་རྔུ་དེ་དག་སྔོན་ཆད་མཐོང་བ་དག །དེ་ནི་བདག་གིས་བྱས་སྙམ་མི་འཛིན་ཅིང་། །དེ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་སྙམ་མི་འཛིན་ཏོ། །སྐྱེ་དགུ་འདི་དག་ང་རྒྱལ་ལྡན། །ང་རྒྱལ་ལ་ཆགས་ང་རྒྱལ་བཅིངས། །རྩོད་པར་གྱུར་པའི་ལྟ་བ་ཅན། །འཁོར་བ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཐོབ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དང་། །ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་གཉི་ག་རྡུལ་གྱིས་ཡོག །རྗེས་སུ་ནད་པ་སློབ་པར་བྱེད། །གང་ཞིག་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བསླབ་པ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། དཀའ་ཐུབ་དང་། ཉེ་བར་གནས་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ། །གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ལྟ་ཞིང་འདི་སྐད་ཅེས་འདོད་པ་ནི་གཙང་བའོ། །འདོད་

The Chapter on Nirvāṇa, the twenty-sixth. / The faults of others other than oneself / Are easy to see, just like scattering chaff; / But one’s own faults are hard to see. / Just as a cheat conceals his dice, / So one hides one's own faults / And gazes upon the faults of others; / Always having the notion of seeking blame, / Such a one is far from seeing the Dharma, / And unwholesome qualities only increase. / Insolent and presumptuous in plunder, / Like a crow engaged in foul deeds, / Living a life of extreme affliction, / The life of the shameless is easy. / Always seeking what is pure, / Never rash, but conscientious, / Looking for a pure livelihood, / The life of the modest is hard. / This world has become darkness; / Few in it possess vipassanā. / Like a bird escaped from a net, / Only a very few delight in heaven. / Fools are bound by the body, / Encircled by a ring of darkness; / Craving worldly wealth, / They regard it as though it were another's possession. / Thinking, 'I have brought forth these living beings, / Or another has made them'— / Viewing the untrue as true, / They do not see anything at all. / None of them sees, / Nor do they see the barb. / Those who previously saw the barbs / For which people crave sense objects, / Do not grasp them thinking, 'I made them,' / Nor do they grasp them thinking, 'Another made them.' / These beings possess pride; / Attached to pride and bound by pride, / Possessing disputatious views, / They will not turn back from saṃsāra. / Whatever has been obtained / And whatever is to be obtained, / Both of these are covered with dust; / They train in following affliction. / Whosoever regards moral discipline, training, ascetic observances, brahmacarya, austerities, and attending upon others as the essence—that is one extreme. Whosoever holds such a view and speaks thus: 'Desires are pure; desires