Udanavarga 4.7

4.7

དེ་ལ་ལྷ་རྣམས་དགའ་བྱེད་ཀྱི། །བཀུར་སྟི་ནོར་དང་གྲགས་འདོད་རྣམས་ལ་མིན། །དགེ་སློང་འདོད་པ་ཀུན་སྤངས་ཤིང་། །མདུན་ན་གནས་པའི་རྡུལ་བསལ་བ། །བདག་མེད་ཐུབ་པ་བརྟེན་པ་ཡིས། །གཞན་ལ་སྨྲ་བར་བྱ་མི་དགོས། །སྐྱེ་བོ་མ་བསྡམས་ཚིག་གིས་གནོད་བྱེད་པ། །མི་བཟད་རྗོད་པའི་ཚིག་དེ་ཐོས་གྱུར་ཀྱང་། །དགེ་སློང་སྡང་སེམས་བྲལ་ལ་ཅི་མི་སྙམ། །གཡུལ་ངོར་གླང་ཆེན་མདའ་ཡིས་བསྣུན་པ་བཞིན། །སྐྱེ་བོ་མ་བསྡམས་ཚིག་གིས་གནོད་བྱེད་པ། །མི་བཟད་རྗོད་པའི་ཚིག་དེ་ཐོས་གྱུར་ཀྱང་། །དགེ་སློང་ཡིད་ལེགས་བཞག་ལ་ཇི་མི་སྙམ། །གཡུལ་ངོར་གླང་ཆེན་མདའ་ཡིས་བསྣུན་པ་བཞིན། །བཟོ་ཡིས་མི་འཚོ་ཡང་ཞིང་བདག་ལ་དགའ། །དབང་པོ་དུལ་ཞིང་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། །ཁྱིམ་ལ་མ་ཆགས་བག་མེད་འདོད་སྲེད་སྤངས། །གཅིག་པུ་སྤྱོད་བྱེད་དེ་ནི་དགེ་སློང་ཡིན། །འཚོ་གཙང་སྙོམ་ལས་མེད་པ་ཡི། །གྲོགས་པོ་འཐུན་པ་བསྟེན་བྱ་ཞིང་། །སོ་སོར་བགོ་བཤའ་བྱ་བ་དང་། །སྤྱོད་ཡུལ་ཆོ་ག་མཁས་པར་བྱ། །ལག་པ་ལེགས་བསྡམས་རྐང་པ་ལེགས་བསྡམས་དང་། །ཚིག་རྣམས་ལེགས་བསྡམས་དབང་པོ་ལེགས་བསྡམས་ཤིང་། །གཅིག་པུ་ནང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་ལ་དགའ། །ཆོག་ཤེས་དེ་ནི་དགེ་སློང་ཡིན་ཞེས་གསུང་། །དགེ་སློང་ཆོས་ལ་ཀུན་དགའ་ཞིང་། །ཆོས་དགའ་ཆོས་ལ་སེམས་པ་དང་། །ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དག །ཆོས་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་མི་འགྱུར། །དགེ་སློང་ཁང་སྟོང་ཞུགས་ནས་སུ། །ནང་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དང་། །ཆོས་རྣམས་ལེགས་པར་མཐོང་བ་དག །ལྷ་ཡི་དགའ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པར་ལེགས་རྟོགས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དེ་ཡིས་ནི། །དགའ་དང་མགུ་བ་ཉིད་ཀྱང་འཐོབ། །དགེ་སློང་དགའ་བ་མང་པོ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་བྲག་གི་རི་བོ་དག །རླུང་གིས་རབ་ཏུ་མི་གཡོས་ལྟར། །དེ་བཞིན་དགེ་སློང་འདོད་ཆགས་དག །ཟད་པ་ཀུན་ཏུ་རབ་མི་གཡོ། །ཇི་ལྟར་བྲག་གི་རི་བོ་དག །རླུང་གིས་རབ་ཏུ་མི་གཡོས་

in whom the gods delight, / does not desire homage, wealth, and renown. / A monk who has abandoned all desires, / who has cleared away the dust before him, / and relies upon the selfless Sage, / needs not speak to others. / Even when hearing the unbearable words / of unrestrained people who inflict harm through speech, / a monk free from malice pays no heed, / like an elephant struck by arrows on the battlefield. / Even when hearing the unbearable words / of unrestrained people who inflict harm through speech, / a monk whose mind is well settled pays no heed, / like an elephant struck by arrows on the battlefield. / Not living by a craft, unburdened, delighting in himself, / faculties tamed, completely liberated from all, / unattached to home, free from heedless craving— / one who fares alone is truly a monk. / With pure livelihood and without sloth, / one should associate with agreeable companions, / share what one has, / and be skilled in proper conduct and deportment. / With hands well restrained and feet well restrained, / words well restrained and faculties well restrained, / delighting in solitary inner absorption, / contented—he is called a monk. / A monk who delights in the Dharma, / rejoices in the Dharma, contemplates the Dharma, / and bears the Dharma in mind / will never fall away from the Dharma. / A monk who enters an empty dwelling, / looks within, / and clearly sees phenomena, / will possess divine joy. / Just as one thoroughly comprehends / the arising and passing away of the aggregates, / just so does one attain / joy and great satisfaction. / A monk with abundant joy / will attain the end of suffering. / Just as a rocky mountain / is not shaken by the wind, / even so a monk whose passions / are exhausted is completely unshaken. / Just as a rocky mountain / is not shaken by the wind,