The Eight Buddhas 2

2

འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་ཡང་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས། མ་དཀྲོལ་བར་བར་སྣང་ལས་སིལ་སྙན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་གི་སྒྲ་དག་ཀྱང་བྱུང་། ལྷའི་མེ་ཏོག་མན་དཱ་ར་བ་དང་། མན་དཱ་ར་བ་ཆེན་པོ་དང་། མན་ཛུ་ཤ་ཀ་དང་། མན་ཛུ་ཤ་ཀ་ཆེན་པོའི་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཡང་བབ་སྟེ། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ཐམས་ཅད་རིན་པོ་ཆེའི་མེ་ཏོག་གི་ཆལ་པས་གང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་མོད་ལ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་གི་སྣང་བ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་མོད་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་པད་མ་སྡོང་པོ་ནི་གསེར། འདབ་མ་ནི་དངུལ། ཟེའུ་འབྲུ་ནི་བཻ་དཱུརྱ། སྙིང་པོ་ནི་རྡོའི་སྙིང་པོ་ལས་གྲུབ་པ་བརྒྱད་ཅིག་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །པད་མའི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ན་སེང་གེའི་ཁྲི་གྲུ་བཞི་པ། རྩ་བ་བཞི་ཟུག་པ། བཀྲ་བ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། དྲི་དང་ལྡན་པ། ཡིད་དུ་འོང་བ། དར་གྱི་ལྡ་ལྡི་སྦྱངས་པ། པོག་པོར་ནས་སྤོས་ཀྱི་དྲིས་ཤིན་ཏུ་བདུགས་པ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་དུ་མ་དག་གིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་པ། དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀའི་དྲ་བ་དུ་མ་འཁྲོལ་བ། རིན་པོ་ཆེ་དུ་མའི་བླ་རེ་བྲེས་པ་དག་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །སེང་གེའི་ཁྲི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དག་ཀྱང་བཞུགས་པར་ཡང་སྣང་སྟེ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། དབང་པོ་ཞི་བ། ཐུགས་ཞི་བ། དུལ་བ་དང་ཞི་གནས་མཆོག་བརྙེས་པ། དུལ་བ་དང་ཞི་གནས་དམ་པ་བརྙེས་པ། དབང་པོ་བསྲུངས་ཤིང་ཐུལ་བ། གླང་པོ་ཤིན་ཏུ་དུལ་བ་ལྟ་བུ། མཚོ་ལྟར་དངས་ཤིང་རྙོག་པ་མེད་ལ་གསལ་བ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གིས་སྐུ་ལེགས་པར་བརྒྱན་པ། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་གཟི་བརྗིད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་བཞུགས་པ། སྤྱོད་ལམ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དང་ལྡན་པ། སྐུ་མདོག་བལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དག་སྣང་ངོ་། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སྟན་

shook in six ways. The sounds of quintillions of cymbals, without their being played, rang through the atmosphere. There rained down a shower of divine flowers—mandārava, mahāmandārava, mañjūṣaka, and mahāmañjūṣaka flowers. The entire Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍada’s Park became blanketed with precious flowers. At that moment, all the worlds in the trichiliocosm became suffused with a brilliant golden-colored light.

Then, at that very moment, from the eastern direction there appeared eight lotuses with golden stalks, silver petals, beryl anthers, and centers formed from emeralds. On top of each lotus center stood a square lion throne. The thrones rested on four bases and were radiant, lovely to behold, fragrant, and delightful. They were fringed with silk tassels, permeated with the aroma of incense from a censer, well adorned with various precious jewels, ringing with many lattices of small bells, and covered by canopies of myriad precious gems.

On every lion throne appeared the body of a seated thus-gone one. All these thus-gone ones were beautiful and delightful to behold. They had calm senses and calm minds. They had attained supreme self-discipline and tranquility. They had attained true self-discipline and tranquility. Their faculties were guarded and restrained, just like a well-tamed elephant. They were pure, unclouded, and clear, just like a lake. Their bodies were adorned by the thirty-two marks of a great being. Their golden-hued bodies outshone the brilliance of the sun and the moon. They displayed many hundreds of thousands of ways of conduct. They had a complexion that one’s gaze can never tire of.

Then, through the power of the Buddha, Venerable Śāriputra