Samvritiparamarthasatyanirdesha 1.6

1.6

སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པའམ། སྐྱེ་བའམ། སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷའི་བུས་སྨྲས་པ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཅི་ཞིག་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དོན་དམ་པར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྐྱེ་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ཡང་ལྷུར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷའི་བུས་སྨྲས་པ། འཇམ་དཔལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཡིན། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་། ངག་དང་། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ། བྱེ་བྲག་མེད་པ། མ་སྐྱེས་པ། མ་འགགས་པ། སྨྲ་བར་བྱ་བ་དང་། སྨྲ་བ་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བར་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་བུ་དེ་ལ་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པའང་མེད། ལྡོག་པའང་མེད་དོ། །དོན་དམ་པར་ན་དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཡང་མེད། ཚུ་རོལ་ཡང་མེད། དབུས་ཀྱང་མེད་དེ། ལྷའི་བུ་འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་བརྗོད་མོད་ཀྱི། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷའི་བུ་དོན་ནི་དོན་དམ་པར་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མི་འཇུག་གོ། །དོན་དམ་པར་གང་ལ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མི་འཇུག་པ་དེ་ནི་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །

great beings have no thoughts at all, none that have arisen, none that are arising, and none that will arise. And why is that? Because ultimately all phenomena are inherently unborn.”

The god asked, “Mañjuśrī, so what does that Thus-gone One wish to see abandoned through his teaching the Dharma?”

Mañjuśrī said, “That Thus-gone One teaches the Dharma because ultimately things are neither inherently born, nor do they inherently end. And why? Because bodhisattva great beings apply themselves assiduously to the ultimate truth. However, they do not apply themselves diligently to the relative truth.”

The god said, “Mañjuśrī, what is the ultimate truth?”

Mañjuśrī said, “Divine son, if, on the ultimate level, ultimate truth becomes an object of body, speech, or mind, that is not ‘ultimate truth’ but relative truth itself. Rather, divine son, on the ultimate level, ultimate truth transcends all conventions. It is without specific instances; it does not arise, does not cease, and is free from something to be expressed, an expression, something to be known, and knowledge. Divine son, the ultimate truth transcends everything up through the domain of omniscient wisdom that is endowed with the supreme of all aspects. Divine son, it has no engagement with, nor any turning back of, concepts and thoughts. Ultimately, there is no ‘far shore,’ there is no ‘this shore,’ nor is there a middle. Divine son, although one indeed makes the exaggerated claim, ‘This is ultimate truth,’ that is not the same as saying, ‘Ultimate truth is like this.’ Divine son, ultimately, reality is unborn; thus, no conventions apply to it. That to which, on the ultimate level, no conventions apply, divine son, is ultimate truth. Thus, that is not like saying, ‘Ultimate truth is like this.’