Karunapundarikasutra 163

163

ཟེའི་ཁྱེའུ་བགྲོད་བྱའི་བུ་དྲི་མ་མེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་སྤྱན་སྔར་འདུག་སྟེ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་པར་འཚལ་མོད་ཀྱི་རྩོད་པའི་དུས་དེ་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་མི་འཚལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འོད་སྲུང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་སྐྱེ་དགུ་ཚེ་ལོ་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་སེམས་ཅན་སྦྱིན་པ་དང་། དུལ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་སྡོམ་པའི་བསམ་པ་བས་པ་རྣམས་དང་། ནོར་བདུན་དང་བྲལ་བ་རྣམས་དང་། མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སྟོན་པར་འདུ་ཤེས་པར་སེམས་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང་། བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གསུམ་པོ་དག་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་རྣམས་དང་། ལེགས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་དང་། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་མུན་པས་སེམས་རྣམ་པར་དཀྲུགས་པ་རྣམས་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་དེའི་དུས་སུ་ནི་སུས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱད་པ་བསྒྲུབ་པར་རྔོ་མི་ཐོགས་ལགས་ན། སྐྱེ་དགུ་ཚེ་ལོ་སྟོང་ཐུབ་པ་ན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་འཚལ་ཏེ། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་པའི་བར་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དུས་ན་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་མིང་ཡང་མ་མཆིས་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཅི་འཚལ། རེ་ཞིག་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་ཚེ་འབྲི་ཞིང་ལོ་བརྒྱ་པར་གྱུར་ནས། མཚོན་གྱི་བསྐལ་པ་བར་མ་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་དུས་ན་བདག་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་བབས་ཤིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པར་གྱུར་ཅིག །མི་དགེ་བ་སྤངས་ནས་དགེ་བ་ལ་སྤྱོད་པར་གྱུར་ཅིག །སེམས་ཅན་རྣམས་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བར་དག་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པར་གྱུར་ཅིག །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཀྱང་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་གྱུར་ཅིག །ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་ཡང་སྦྱོར་བར་གྱུར་ཅིག །སྙིགས་མ་ལྔ་དག་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་གྱུར་ཅིག །སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་བདག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་

the young brahmin Vimalavaiśāyana then stood in front of the Tathāgata Ratnagarbha and said, ‘Bhadanta Bhagavat, I also aspire to enlightenment in the Bhadraka eon—only not in the kaliyuga.

“ ‘When the Tathāgata Kāśyapa has passed into parinirvāṇa, when the lifespan of people is ten thousand years, when beings no longer have thoughts of generosity, control, or vows, when they are devoid of the seven riches, when they perceive bad friends as teachers, when they are not interested in engaging in the three acts that create merit, when they are devoid of the three good types of conduct, when they are dedicated to the three pleasures, when they have minds disturbed by the darkness of the kleśas, when they are not interested in the three yānas—at that time, no one is able to bring about the conduct of a bodhisattva. What to say when the lifespan is a thousand years, and then when those beings have a lifespan of only a hundred years—at that time, beings will not even know the words root of merit, let alone the practice of roots of virtue. At that time, when the world is comprised of the five degeneracies, when the lifespan is diminishing to a hundred years, when the intermediate eon of weapons has set in, may I descend from the gods and bring protection to beings. May I enjoin them to good actions, having abandoned bad actions. May I establish beings in the ten good courses of action. May I help purify the kleśas of beings by means of the good courses of action. May I enjoin them to the three yānas.²⁸¹ May I help them abandon the five degeneracies. When beings live for eighty thousand years,