Karunapundarikasutra 164

164

དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་གྱུར་ཅིག །འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་། མ་རིག་པ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། སེར་སྣ་ཆུང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཅིང་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་གྱུར་ཅིག །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བདག་གི་རེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ན། དེའི་སླད་དུ་བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་བླ་ན་མེད་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་བསྟན་དུ་གསོལ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གི་ཚེ་བདག་དེ་ལྟར་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་ནས་ཐེག་པ་གང་གིས་མྱུར་དུ་འཁོར་བ་ལས་འགྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཡང་དོན་དུ་མི་གཉེར་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡང་དོན་དུ་མི་གཉེར་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་བཞི་པོ་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། ལེ་ལོའི་དངོས་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁ་ཅིག་ནི་ཡུན་རིང་པོར་འཁོར་བར་འདོད་དེ། ལྟ་བའི་གཡང་ས་དང་། འཁོར་བའི་བཙོན་རར་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཞིང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ལ་ཆོ་ག་དམན་པ་དང་། གྲོགས་དམན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དམན་པ་དང་། སྨོན་ལམ་དམན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོ་ག་དམན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལུས་དང་། ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མ་བསྡམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་ཤིང་རྒྱུ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ཞིང་ཀུན་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ལ་ལྷ་དང་མིའི་དཔལ་དང་བདེ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ལྷག་པའི་བསམ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ལེན་ཅིང་འདུལ་བ་ལ་རྟོག་པའི་

may I attain the complete enlightenment of perfect buddhahood. May I teach the Dharma to beings with little desire, anger, stupidity, ignorance, envy, and greed, and may I enjoin them to the three yānas.

“ ‘Bhadanta Bhagavat, if this wish of mine is to be completely fulfilled, may the Bhagavat give me the prophecy of my highest, most complete enlightenment. Bhadanta Bhagavat, when I receive such prophecy,²⁸² I will not be dedicated to the śrāvaka level nor to the level of a pratyekabuddha, by which yānas I would swiftly be liberated from saṃsāra.’

“The Tathāgata Ratnagarbha said, ‘Young brahmin, there are these four kinds of laziness for bodhisattvas. Some bodhisattvas who have such laziness while wishing to remain in saṃsāra for a long time experience the suffering of the precipice of views and the dungeon of saṃsāra, and they do not quickly attain the highest, most complete enlightenment. What are those four? They are when bodhisattvas have inferior practice, inferior companions, inferior generosity, and inferior prayer. How is it that bodhisattvas have inferior practice, and so on? It is having incorrect conduct and not guarding body, speech, and mind. It is being in the company of those of the śrāvaka and pratyekabuddha yānas. It is not being able to give away everything, not being able to give away to everyone; it is acts of generosity made out of a desire for the prosperity and happiness of devas and humans. It is not taking up, with a higher motivation, the array of qualities of a buddha realm,