Karunapundarikasutra 259

259

འཐུན་པར་སྤྱོད་པ། མཆོད་རྟེན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་པ། ངོ་ཚ་མེད་པ་རྣམས་དང་། ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པ། ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་འདྲེས་པ་རྣམས་དང་། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་གོས་དང་། ཟས་དང་། མལ་ཆ་དང་། སྟན་དང་། ནད་ཀྱི་གསོས་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་གཅོད་ཅིང་གང་ཟག་གིར་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ། བདག་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའམ། ཁྱིམ་པ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་མེ་ཏོག་རྡུལ་བྲལ་བྱང་ཆུབ་དབང་ཕྱུག་ཡང་དག་མཐོ་དེས་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་རིམ་གྱིས་ལུང་བསྟན་ཏོ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་གང་སུ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་བསྟན་པ་ལ་ངུར་སྨྲིག་དམར་པོ་བགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ལུང་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་ངམ། དགེ་སློང་མའམ། དགེ་བསྙེན་ནམ། དགེ་བསྙེན་མ་གང་སུ་དག་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ལྟུང་བའི་རྩ་བ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྟོན་པར་འདུ་ཤེས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ལུང་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་སྤྱན་སྔར་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་སྨོན་ལམ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ལགས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་བདག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་བར་དུ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་གང་དག་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བར་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་སྩོལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། རབ་ཏུ་འགོད་པར་འགྱུར་བའམ། ཐ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྐྲའི་རྩེ་མོའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་

said with great joy, ‘Aho! It is wonderful that, at the time when there is a famine of the Dharma—when it has ceased to be, when there is the conflict of great kleśas, in the kaliyuga when the five degeneracies are prevalent, when the world has no guide—that I will be a leader, a maker of light, a lamp, one who shows the way to those who are uncared for, to those who are in the dark, and that, through having developed my aspiration for enlightenment for the first time in this way, I have gained companions in the unsurpassable conduct of enlightenment, who in my future lives will take my head, who will take my eyes, ears, nose, tongue, hands, legs, skin, bones, blood, and so on, up to and including food.’

“Noble son, the bodhisattva mahāsattva Mahākāruṇika sat before the Tathāgata Ratnagarbha and said, ‘Bhadanta Bhagavat, in my future lives, during countless, innumerable trillions of eons, until I reach enlightenment, during that time, whenever someone comes before me asking either for food or for drink, and so on, up to and including my head,³⁸⁸ may they receive it. Even if it is only as much as a hair tip’s worth, may they receive it from my hand, until enlightenment. And if, Bhadanta Bhagavat, after having attained the highest, most complete enlightenment, I do not liberate those beings from saṃsāra, or I do not give them prophecies through the Śrāvakayāna, the Pratyekabuddhayāna, or the Mahāyāna, then I will have broken my promise to the bhagavat buddhas who now reside, live, and remain, teaching the Dharma, in the realms in the ten directions.