Karunapundarikasutra 260

260

དེ་དག་ལས་སེམས་ཅན་འགའ་ཙམ་ཞིག་བདག་གིས་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་ལ་བཀོད་པར་མ་གྱུར་ན། བདག་གིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མ་མཆིས་གྲངས་མ་མཆིས་པ་དག་ན་བཞུགས་ཏེ། འཚོ་ཞིང་གཞེས་ལ་ཆོས་ཀྱང་སྟོན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་བསླུས་པར་གྱུར་ཅིག །བདག་ཀྱང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་མ་གྱུར་ཅིག །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གིས་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གང་དག་བདག་གིས་བསྟན་པ་ལ་ཆོས་གོས་ངུར་སྨྲིག་བགོས་པར་གྱུར་པ་ལས་ལྟུང་བའི་རྩ་བ་བྱུང་བར་གྱུར་པའམ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་པའམ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་ཅིང་། ནོངས་པ་དང་བཅས་པར་གྱུར་པའི་དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་བསྙེན་དང་། དགེ་བསྙེན་མ་གང་དག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཙམ་བདག་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་སམ། གུས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལས་བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཐ་ན་སེམས་ཅན་འགའ་ཙམ་ཞིག་སྤངས་ཤིང་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ལུང་བསྟན་པར་མ་གྱུར་ན་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་བསླུས་པར་འགྱུར་བ་ནས་བདག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་མི་འགྱུར་བའི་བར་དུ་གྱུར་ཅིག །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཆོས་གོས་ངུར་སྨྲིག་དམར་པོ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་གུས་པར་བགྱིས་པ་དང་། བླ་མར་བགྱིས་པ་དང་། རི་མོར་བགྱིས་པ་དང་། མཆོད་པར་བགྱིས་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ངུར་སྨྲིག་མགུལ་ན་ཐོགས་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གྱུར་ཅིག །སེམས་ཅན་གང་དག་བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་བྲལ་ཞིང་བཀྲེས་པ་དང་། སྐོམ་པས་གནོད་པར་གྱུར་པ་རྣམས་དང་། ཐ་ན་གནོད་

May I then not attain the complete enlightenment of unsurpassable, perfect buddhahood.’

“Noble son, the Tathāgata Ratnagarbha congratulated the bodhisattva mahāsattva Mahākāruṇika: ‘Worthy being, it is excellent, excellent that your prayer for the conduct of enlightenment is such! It is just like the prayer for bodhisattva conduct made by the Tathāgata Meruśikhariṃdhara,³⁸⁹ when he first developed the aspiration for enlightenment in the presence of the Tathāgata Lokeśvarajyotiṣa, and just as he had prayed, he performed such bodhisattva conduct. After far more eons than there are grains of sand in the Ganges River, that worthy being attained the highest, most complete enlightenment of perfect buddhahood in the eastern direction from here, beyond a trillion buddha realms, in the world realm Jvālapratisaṃkhyā, where the lifespan is a hundred years. He became a tathāgata arhat samyaksam­buddha, and so on, up to and including a bhagavat buddha, named Jñāna­kusumavi­raja­samucchraya­bodhīśvara. He accomplished the activity of a buddha for forty-five years and then entered the state of nirvāṇa without any remaining aggregates.

“ ‘Mahākāruṇika, after Jñāna­kusumavi­raja­samucchraya­bodhīśvara passed into parinirvāṇa, the true Dharma remained for a thousand years. The true Dharma then having come to an end, the external image of the Dharma remained for a thousand years. Mahākāruṇika, after the Tathāgata Jñāna­kusumavi­raja­samucchraya­bodhīśvara passed into parinirvāṇa, when the true Dharma and the external image of the Dharma remained, there were bhikṣus and bhikṣuṇīs who had incorrect conduct, bad qualities, and adverse conduct;