Karunapundarikasutra 32

32

པ། བདག་གིས་ནི་བསྐལ་པ་གང་གཱའི་ཀླུང་བཅུའི་བྱེ་མ་སྙེད་འདས་པ་ན་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་ཀུན་ནས་སྒྲོལ་བ་ཞེས་བགྱི་བ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བགྱི་བར་གྱུར་པ་དེར་སངས་རྒྱས་སཱ་ལའི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བགྱི་བ་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་ཞིང་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་མཐའ་ཡས་པའི་དགེ་འདུན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བགྲང་བ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ཞིག་བྱུང་བས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་འདི་ཉིད་བཤད་པར་གྱུར་པ་ན། དེ་ལས་གཟུངས་འདི་ཐོས་ནས་བདག་གིས་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱིས་ཤིང་རྟོགས་པར་བགྱིས་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྐལ་པ་ཚད་མ་མཆིས་པའི་ཡང་ཆེས་ཚད་མ་མཆིས་པ། གྲངས་མ་མཆིས་པའི་ཡང་ཆེས་གྲངས་མ་མཆིས་པ་དག་ལ་འདས་པའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཞུགས་ཏེ་འཚོ་ཞིང་གཞེས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་གྲངས་མ་མཆིས་པ་དག་གིས་མཆོད་པར་བགྱིས་ནས། སངས་རྒྱས་རེ་རེ་ལས་ཀྱང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཚད་མ་མཆིས་པ་དང་། གྲངས་མ་མཆིས་པ་དང་། གཞལ་དུ་མ་མཆིས་པ་དང་། དཔག་ཏུ་མ་མཆིས་པ་དག་བསྲུངས་ཤིང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས་བདག་སངས་རྒྱས་སྟོང་ཕྲག་མང་པོ་དག་གིས་ལུང་བསྟན་ཀྱང་། བདག་ནི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་དུས་ལ་ལྟ་ཞིང་འདི་ལྟར་ཡུན་རིང་པོར་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བར་གྱུར་ཏེ། དེའི་སླད་དུ་བདག་འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་། སྔར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་སངས་མ་རྒྱས་ལགས་ཏེ། ང་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་ནས། བདག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མགོ་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཅོད་པན་བཅིངས་ལགས་སོ། །དེ་ནས་

“As many eons ago as there are grains of sand in ten Ganges Rivers, during an eon called Saṃtāraṇa, there was a buddha realm called Sarvālaṅkāra­vibhūṣita, in which there was a buddha named Sālendrarāja, a tathāgata, an arhat, a samyaksam­buddha, one with wisdom and virtuous conduct, a sugata, a knower of the world, an unsurpassable guide who tames beings, a teacher of devas and humans, a buddha, a bhagavat. He was encircled by a saṅgha of many hundreds of thousands of millions of trillions of bhikṣus and was similarly encircled by countless bodhisattvas. He taught this dhāraṇī, which is the dhāraṇī entranceway that is the form of omniscience. From him I heard this dhāraṇī, meditated on it, and fully realized it.⁷⁴

“Throughout innumerable, truly innumerable, countless, truly countless eons, I made offerings through countless bodhisattva miracles to the samyaksam­buddhas, the bhagavat buddhas who resided, lived, and remained in the past. With each buddha I planted⁷⁵ innumerable, countless, indeterminable,⁷⁶ measureless⁷⁷ good roots and acquired an accumulation of merit. Because of those numerous good roots, I received prophecies from many thousands of buddhas. It is because of my specific prayers that in terms of time, I have continued to circle in saṃsāra for a long time. That is why I circle in saṃsāra and have not attained the complete enlightenment of perfect buddhahood in the past. Now the Bhagavat has consecrated me as his regent for the highest, most complete enlightenment, binding the turban of liberation upon my head of wisdom.”