Karunapundarikasutra 33

33

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བྱམས་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སཱ་ལའི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་འདི་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱམས་པ་ཁྱོད་ནི་རེ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་བྱམས་པ་ཁྱོད་ནི་འདོད་ན་བསྐལ་པ་བཅུའི་བར་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཞིང་། བྱམས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པར་ཡང་ནུས་མོད་ཀྱི། བྱམས་པ་ཁྱོད་འདི་སྲིད་དུ་འཁོར་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་དུས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱམས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ད་ལྟར་ང་ལས་རྒྱལ་ཚབ་ཡོངས་སུ་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་འདས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་རྒྱལ་ཚབ་ཡོངས་སུ་བླངས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལ་གཟིགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་དང་། དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་བསྙེན་དང་། དགེ་བསྙེན་མའི་འཁོར་དང་། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་དང་། དྲི་ཟ་དང་། མི་དང་། མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་གཟིགས་ནས། དེའི་ཚེ་གསང་སྔགས་ཀྱི་གཞི་འདི་དག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དཱན་ཏ་བྷཱུ་མི། དམ་ཐ་བྷཱུ་མི། སྨྲྀ་ཏི་བྷཱུ་མི། པྲ་ཛྙཱ་བྷཱུ་མི། བཻ་ཤ་ར་དྱ་བྷཱུ་མི། པྲ་ཏི་སམ་བིད་བྷཱུ་མི། ཨ་ནུ་ཀྵེ་པ་བྷཱུ་མི། ས་མ་ཏཱ་པ་རཱི་ཀྵེ་པ། ཨུ་པེ་ཀྵྱ་བྷཱུ་མི། ཛ་ཏིཀྵ་ཡ་བྷཱུ་མི། མ་མུ་ཛ། མུན་ཛ། བིན་མུ་ཛ། མ་ལན་མུ་ཛ། བི་ཤ་ཀྲ། ད་ཤ་བ་ཏེ། བེ་ཤ་ཏ། ཏེ་ར་ཎ། བཻ་ཤལཱ་ཀྲ། ཤ་མུ་ཤ་བ་ཏ། བི་མ་ཏི། བི་མ་ཏི། ཡོ་པར་ཧི་ཏ། ར་ག་མ་ཏ། བ་ཤི་སང་ཀྲ་མ། ཨ་ཏི་ཙོ་རབ་ཏེ། མེ་ཁེ་མུ་དྲ། ད་ཧ་ར་བ་ཏེ། པྲ་ཛྙཱ་ཨ་ག་ཏཱ་བུད་ངྷེ། ད་ཧ་ཀྲ་མ་ཏི། ས་དོ་ཥ་བན་དྷ། བ་ལ་ཡ་ཏིལ་ཡ། ཨ་ཧུ་ཀ་ཊ། ཨ་

Then the Bhagavat said to the bodhisattva Maitreya, “It was thus, Maitreya. You received from the tathāgata arhat samyaksam­buddha Sālendrarāja this dhāraṇī, which is the dhāraṇī entranceway that is the form of omniscience. Maitreya, your hopes have been perfectly fulfilled. Maitreya, if you had desired it, you could have attained the complete enlightenment of perfect buddhahood within ten eons. Maitreya, you have the power to quickly enter the state of nirvāṇa without any remaining aggregates, which is the unsurpassable accumulation of wisdom. But, Maitreya, you have preferred to remain in saṃsāra for such a long time because of the power of your prayer with regard to time. Therefore, Maitreya, I have now made you my heir. The tathāgatas of the past have also made you their heir.”

Then the Bhagavat regarded the whole saṅgha. He regarded the gathering of bodhisattvas, bhikṣus, bhikṣuṇīs, upāsakas, upāsikās, devas, nāgas, yakṣas, rākṣasas, gandharvas, humans, and nonhumans. At that time, he recited these mantra words:

dānta­bhūmiḥ damatha­bhūmiḥ smṛti­bhūmiḥ prajñā­bhūmirvaiśāradya­bhūmiḥ prati­saṃvid­bhūmi­ranutkṣepa­bhūmiḥ samatāpari­kṣayopekṣa­bhūmirjātikṣaya­bhūmirmanuja vinmujaḥ malanmujaḥ visāgraḥ daśāvate veśataḥ teraṇa vesalagra śamuśavataḥ vimati vimati yopahira regamata vasisakrama iticāravate mekhemudra daharavate prajñākṣābubu dahakramitā sadoṣavantaḥ elaya tilaya ahusuṭā