Karunapundarikasutra 328

328

བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ཚེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སཱ་ལའི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་དང་། རྣམ་པར་གནོན་པ་ཆེན་པོའི་འོད་ཟེར་དང་། པད་མ་དམ་པ་དང་། ཙན་དན་དང་། ལྷུན་པོའི་རྒྱལ་པོ་དང་། རྒྱ་མཚོ་དང་། སྐར་མའི་སྙིང་པོ་དང་། རྣམ་པར་གནོན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། བྱང་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་གྲངས་མེད་པའི་བར་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་དང་། མཆོད་པ་བྱ་བ་དང་། ཕྱག་བྱ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་ཟླ་བ་མདོག་མཛེས་དྲི་མ་མེད་པ་དག་ཐོགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མི་མཇེད་འདིར་ལྷགས་པ་དང་། དེའི་མོད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུས་སེམས་ཅན་གང་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མི་མཇེད་དུ་འདུས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་ལུས་ཀྱང་དཔག་ཚད་ཀྱི་ཚད་ཙམ་དུ་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མི་མཇེད་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་དག་གིས་ཀྱང་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདིའི་ས་དང་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏེ། གང་དུ་སེམས་ཅན་དག་གིས་ཁྱབ་པར་མ་གྱུར་པའི་གོ་སྐབས་ནི་ཐ་ན་མིག་སྨན་གྱི་ཐར་མ་གཟུགས་པའི་གཏོས་ཙམ་ཡང་མེད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་མཐོང་བ་མ་གཏོགས་པར་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་མཐོང་དུ་ཟད་ཀྱི་གཅིག་གིས་གཅིག་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་དག་མིག་གི་ལམ་དུ་རི་རབ་དང་། ཁོར་ཡུག་དང་། ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་དང་། རི་རྣམས་ཀྱང་སྣང་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བར་དག་ཀྱང་མི་སྣང་། ལྷའི་གཞལ་མེད་ཁང་རྣམས་ཀྱང་མི་སྣང་སྟེ། འོག་ཏུ་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དང་། དེའི་སྟེང་གི་ས་གཞི་ཡང་མིག་ལམ་དུ་སྣང་བར་མ་

“Noble sons, at one time, not long after the Tathāgata Śākyamuni attained complete buddhahood, while observing which beings were to be guided, he stayed in the hollow of a Sal tree that was the home of a yakṣa named Indrākṣa,⁴⁵⁴ in the middle of a rugged, rocky mountain. For seven days he remained cross-legged, experiencing the joy and bliss of liberation. The Tathāgata’s body filled the tree hollow; there wasn’t even a four-finger-width space that was not filled by the Tathāgata’s body.

“When seven days had passed, twelve hundred million bodhisattva mahāsattvas came from the ten directions to the Sahā realm and sat on the side of the mountain in order to pay homage to the Tathāgata Śākyamuni, attend upon him, and listen to his Dharma teaching.” He continued, as previously described, up until: “Due to these four qualities that have been described, the Tathāgata Śākyamuni is superior to all other tathāgatas.”

“Noble sons, take these flowers, which have the stainless beauty of the color of the moon, and go to the Sahā buddha realm, which I can see in the southwest. There inquire after his health by repeating these words of mine to the Tathāgata Śākyamuni: ‘Are you well? Are you at ease?’ ”

Then the Tathāgata Vigata­saṃtāpodbhava­vaiśravaṇasāla­rāja picked up the flowers that had the stainless beauty of the color of the moon, gave them to the bodhisattva Vigopaśikhara and the bodhisattva