Karunapundarikasutra 66

66

གནོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་པར་ཐོས་པ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཡིན་ན་བྲམ་ཟེ་བསྒོ་བ་ཅི་ཡོད། ཅི་ཞིག་བགྱི། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱང་མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་འདི་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོའི་ཚིག་གིས་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བསྒོ་ཤིག །གལ་ཏེ་གནོད་སྦྱིན་ཁྱེད་ཅག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ལྟ་ན། ཁྱེད་ཅག་དེང་ལ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ནས་ཙན་དན་ས་མཆོག་པ་དང་། ཙན་དན་སྦྲུལ་གྱི་སྙིང་པོ་དག་ལོང་ཤིག །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྤོས་སྣ་ཚོགས་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དག་ལོང་ཤིག །ཅེས་བསྒོ་ཤིག་དང་། དེས་ཁོ་བོས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པ་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་བྲམ་ཟེ་དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་བྲམ་ཟེ་དེའི་ལྟར་མཉན་ནས་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། རྔ་བོ་ཆེ་བརྡུངས་ནས་གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་དག་བསྡུས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །གྲོགས་པོ་དག་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གང་འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་ན་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ཀྱི་མདུན་ན་འདོན་གྱི་གཙོ་བོ་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་ཅེས་བྱ་བ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་ལོ་བདུན་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་ཀྱིས། དེའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཅག་གིས་དེའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ་ཞིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས་ཁྱེད་ཅག་གིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་སྐྱེད་ཅིག །དེའི་ཚེ་ན་གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་མང་པོ་དག་གིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ལོ་བདུན་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་། དགེ་བའི་

the lord of the yakṣas. I am he. Therefore, brahmin, what is your command? What do you wish me to do?’

“The brahmin said, ‘Listen, lord of yakṣas, you too should be eager to take part in these vast offerings.’¹⁴⁹

“ ‘Brahmin, it shall be as you wish,’ he replied.

“The brahmin said, ‘Mahārāja, you should use these words of mine to make the yakṣas aspire to the highest, most complete enlightenment,’ and he instructed him to say, ‘If you yakṣas wish for the highest, most complete enlightenment, you should go to the other side of the ocean and bring gośīrṣa sandalwood and uragasāra sandalwood, and some of you should bring incense for the Bhagavat, and some various kinds of flowers. Then I will offer them to the Bhagavat each day.’

“ ‘Brahmin, it will be so,’ Vaiśravaṇa replied¹⁵⁰ to the brahmin and vanished from that place.

“Then the mahārāja Vaiśravaṇa beat a big drum summoning the yakṣas and rākṣasas, and he said to them, ‘Friends, know that in this Jambudvīpa, the brahmin named Samudrareṇu, the chief court priest of King Araṇemin, is for seven years serving with all offerings the tathāgata arhat samyaksam­buddha Ratnagarbha and his saṅgha of bhikṣus. You should rejoice in that root of merit, and with that root of merit you should develop the aspiration for the highest, most complete enlightenment.’

“At that time, many hundreds of thousands of millions of trillions of yakṣas and rākṣasas placed their palms together and said, ‘We rejoice in the accumulation of merit from the continuous merit and continuous good actions through the brahmin Samudrareṇu, for seven years honoring with all requisites the tathāgata arhat samyaksam­buddha Ratnagarbha and his saṅgha of bhikṣus.