Suryagarbha 2.1

2.1

སྲུངས་ཤིག། །།འཕགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ། བམ་པོ་གཉིས་པ། རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་དགེ་སློང་སྡིག་པ་སྤྱོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བགྱི་ལགས་སམ། ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་དང་། མལ་ཆ་དང་། སྟན་དང་། ན་བའི་གསོས་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་དམ་པ་དག་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་བགྱི་ལགས་སམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གང་ཁྱེད་ཀྱི་བློན་པོ་ཆེན་པོ་དང་། སྣ་ཆེན་པོ་ལ་གཏོགས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་བཀྲབས་པ་དང་། ཉུང་རུམ་དང་། རྒྱལ་རིགས་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་གཞུང་ལུགས་ལས་འགལ་བ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ཞིག་ཡོད་ན། གང་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་དགའ་སྟོན་ནམ་དུས་སྟོན་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པའི་འཁོར་གྱི་ནང་དེར་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་འཇུག་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། རྩེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་མང་ཞིང་གནས་པར་ནུས་སམ། རྒྱལ་པོས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་དུ་གང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་སྡིག་པའི་ཆོས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ། ཤིང་རུལ་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། དགེ་སྦྱོང་མ་ཡིན་པར་དགེ་སྦྱོང་དུ་ཁས་འཆེ་བ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་ཁས་འཆེ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འདས་པ་དང་། མ་བྱོན་པ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་མ་ཡིན་ཞིང་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཟག་དེ་ནི་ལམ་ཉམ་ང་བ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་བགྲང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེར་འཇུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱིས་གནས་པ་རྣམས་ལ་བསྔོས་ན་ཐ་ན་ཏིལ་གྱི་

King Bimbisāra then asked, “Respected Blessed One, should monks with impaired discipline who engage in negative actions be allowed to reside within the saṅgha? Should they be allowed to use and avail themselves of the sacred Dharma robes, alms, bedding, seats, medicine, and tools?”

“Your Majesty,” replied the Blessed One, “imagine that one of your senior ministers or important officials, someone appointed by the king, a eunuch, a member of the kṣatriya class, a brāhmaṇa, or a householder were to transgress the laws of the government and commit crimes. Your Majesty, would you allow such a criminal to join your personal retinue during royal celebrations and festivals and enjoy him or herself, thus delighting and frolicking to his or her heart’s content?”

The king replied, “No, Respected Blessed One.”

“Similarly, Your Majesty,” continued the Blessed One, “such persons with impaired discipline who engage in negative actions, who are like a rotten tree, who pretend to be spiritual practitioners, and who pretend to observe pure conduct are harming all the blessed buddhas of the past, present, and future. They are not the Blessed One’s hearers—they have fallen under the influence of Māra. Those persons are following a degenerate path, and they will not be counted within the saṅgha of hearers in the future—they will not be able to enter it.