Suryagarbha 2.2

2.2

ཕུབ་མ་ཙམ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ན། དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་འདུལ་བ་འདིས་བོར་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་གང་དག་གིས་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ། སྡིག་པའི་ཆོས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ། དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱིས་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སླན་ཆད་གནས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་བགྱིད་པར་མི་འོས་པར་འཚལ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུས་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་མགོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གང་གིས་ཀྱང་མྱུར་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་ནང་གི་དང་པོར་སངས་རྒྱས་ལ་མ་གུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་དང་། མཁན་པོ་དང་། སློབ་དཔོན་དང་། བླ་མའི་གནས་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་མ་གུས་པ་ཡིན། འཕགས་པའི་རིགས་བཏང་བ་ཡིན། རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཀུན་དགའ་བ་མ་ཡིན། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། ཁྲེལ་ཡོད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་འདྲིས་པ་ཡིན། ཚིག་ཀྱལ་པ་སྨྲ་བ་ཡིན། བདག་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན། གཞན་ལ་སྨོད་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་དག་ལ་ཀུན་དགའ་བ་ཡིན། སྡིག་པའི་སྙི་ལ་ཆགས་པ་ཡིན། ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པ་ཡིན། ཁེངས་པ་ཡིན། ཁ་དྲག་པ་ཡིན། འཕྲལ་གཡར་ཅན་ཡིན། འཕྱར་པོ་ཡིན། ཁ་ཤིང་ཅན་ཡིན། གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཡིན། སྒྱུ་བྱེད་པ་ཡིན། དགེ་སྦྱོང་ཡོན་པོ་ཡིན། དགེ་སྦྱོང་གཡོ་ཅན་ཡིན། དགེ་སློང་སྙེ་ལོང་ལྟ་བུ་ཡིན། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་མི་འཐུན་པར་འདོད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན། རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིན། འདུ་འཛིའི་ཀུན་དགའ་ལ་དགའ་བ་ཡིན་ཏེ། སྡིག་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་དེ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་མགོ་བྱུང་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་གང་གིས་ཀྱང་མཚན་མ་དེ་དག་གིས་མྱུར་དུ་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ། །སྡིག་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་

It is inappropriate for such people to consume even the husk of a sesame seed that has been dedicated to those monks who abide by the Dharma, so what need is there to speak of them residing within the saṅgha? Those persons will be rejected by the Dharma and Vinaya.”

King Bimbisāra then asked, “Respected Blessed One, what are the signs of behavior through which one knows that monks with impaired discipline who engage in negative actions are henceforth not worthy of remaining, residing, and living among monks who abide by the Dharma?”

“Your Majesty,” replied the Blessed One, “this is not something that can be known immediately by saying ‘These are the features through which their impaired discipline becomes apparent.’ Nevertheless, Your Majesty, the first of these signs is being disrespectful toward the Buddha as well as the Dharma, the Saṅgha, the preceptors, the teachers, and those who are exalted. It also involves renouncing the noble lineage, not delighting in spiritual contemplations, giving up modesty and humility, associating with householders, engaging in idle gossip, praising oneself, criticizing others, enjoying such behaviors, being caught in the trap of negative actions, following unwholesome paths, being arrogant, being haughty, being petty,²⁴ being conceited, being rude, being a hypocrite, being deceitful, being a cunning spiritual practitioner, being like an indolent monk, talking with the wish to cause disharmony in the saṅgha of monks, delighting in gain, honor, and praise, and enjoying the pleasure of entertainment. However, as long as their impaired discipline has not become apparent, one cannot immediately identify such signs in the monks with impaired discipline who engage in negative actions.