The Lotus Sūtra 11.12

11.12

དཀར་པོ་ལས་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་བསྟན་པ་ཀུན་ནས་སྒོའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་མཐོང་ན་དགའ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་སྣང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བརྒྱན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་སྙན་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་མེ་ཏོག་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་སྙན་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་མེ་ཏོག་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པ་དེའི་གསུང་རབ་ལ། རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་དེའི་ཆུང་མ་དྲི་མ་མེད་པས་བྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་དེ་ལ་བུ་གཉིས་ཤིག་ཡོད་དེ་གཅིག་གི་མིང་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་སྙིང་པོ། གཅིག་གི་མིང་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་མིག་སྟེ། ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཐབས་མཁས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ་དག་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པར་གྱུར་ཏོ། །དྲི་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་

Chapter 25

The Past of King Śubhavyūha

Then the Bhagavān said to the all-inclusive assembly of bodhisattvas, “Noble ones, in the past, in a time gone by, countless eons ago, at that time, in that era, in an eon named Priyadarśana, in a world named Vairocana­raśmi­prati­maṇḍitā, there appeared in that world the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha, the one with perfect wisdom and conduct, the sugata, the one who knows the world’s beings, the unsurpassable guide who tamed beings, the teacher of devas and humans, the buddha, the bhagavān named Jala­dhara­garjita­ghoṣa­susvarana­kṣatra­rāja­saṃkusumitābhi­jña­.

“During the time of the teaching of Tathāgata Jala­dhara­garjita­ghoṣa­susvarana­kṣatra­rāja­saṃkusumitābhi­jña­, there was a King Śubhavyūha.

“Noble ones, King Śubhavyūha had a wife named Vimaladattā.

“Noble ones, King Śubhavyūha had two sons. One was named Vimalagarbha and one was named Vimalanetra. Those two boys had miraculous power, wisdom, merit, and knowledge. They were dedicated to the practices of a bodhisattva, which means they were dedicated to the perfection of generosity, the perfection of good conduct, the perfection of patience, the perfection of diligence, the perfection of meditation, the perfection of wisdom, and the perfection of skillful method, love, compassion, rejoicing, equanimity, and the thirty-seven factors for enlightenment. They had perfected them all. They had perfected the samādhi stainless.