The Lotus Sūtra 3.18

3.18

པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་འདོད་ཅིང་ཁམས་གསུམ་ནས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཁྱིམ་འབར་བ་དེ་ནས་བྱིས་པ་ཁ་ཅིག་རའི་ཤིང་རྟ་འདོད་དེ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་འབྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སློབ་དཔོན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འདོད་པ་དག་ནི། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་བདེ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་དང་། ལྷ་དང་། མི་དང་། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེའི་དོན་དང་། ཕན་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཅིང་། ཁམས་གསུམ་ནས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཁྱིམ་འབར་བ་དེ་ནས་བྱིས་པ་ཁ་ཅིག་གླང་གི་ཤིང་རྟ་འདོད་དེ་ཕྱིར་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། མི་དེས་ཁྱིམ་འབར་བ་དེ་ནས་གཞོན་ནུ་དེ་དག་འཐོན་པར་མཐོང་ནས། བདེ་ཞིང་ལེགས་པར་ཐར་ཏེ། འཇིགས་པ་མེད་པར་རིག་ལ། བདག་ཀྱང་ནོར་མང་བར་ཤེས་ནས། བྱིས་པ་དེ་དག་ལ་བཞོན་པ་རླབས་པོ་ཆེ་གཅིག་བྱིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་བྱེ་བ་དུ་མ་སྡུག་བསྔལ་དང་། འཇིགས་པ་དང་། བག་ཚ་བ་དང་། གཙེ་བས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཁམས་གསུམ་ནས་ཡོངས་སུ་ཐར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་བྱུང་ནས། འཇིགས་པ་དང་། བག་ཚ་བ་དང་། གཙེ་བའི་གནོད་པ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་ཐར་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་གཟིགས་ནས། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་དག་ལ་དེའི་ཚེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བདག་ལ་ཡེ་ཤེས་དང་

They are called those who long for the Pratyeka­buddha­yāna and they escape from the three realms. They are like the children in the parable who come out of the burning house because of their longing for a goat-drawn cart.

“Some beings long for omniscient buddhahood, for the wisdom of buddhahood, for self-arising wisdom, for wisdom without a teacher. They are dedicated to the teachings of the Tathāgata in order to benefit many beings, for the happiness of many beings, and—through great compassion for the world—for the sake of, the benefit of, and the happiness of devas, humans, and ordinary beings, as the cause for all beings attaining nirvāṇa, and in order to realize the wisdom, strengths, and fearlessnesses of a tathāgata. They are called those who long for the Mahāyāna and they escape from the three realms. That is why they are called bodhisattva mahāsattvas. They are like the children in the parable who come out of the burning house because of their longing for an ox-drawn cart.

“Śāriputra, in the parable the man sees that he has brought the children out from the burning house, and that they are happy, fortunate, and saved. He knows that he is very wealthy, and so he gives each of the children an identical magnificent cart.

“Śāriputra, in that way the Tathāgata, the Arhat, the perfectly enlightened Buddha sees many millions of beings liberated from the three realms, which are filled with danger, fear, terror, and calamity. These beings come out through the doorway of the tathāgatas’ teachings, and are freed from danger, fear, terror, and calamity and attain the bliss of nirvāṇa.

“Śāriputra, at the time when he becomes a tathāgata, arhat, perfectly enlightened buddha, he knows that he possesses many treasuries of wisdom, strengths, and fearlessnesses,