The Lotus Sūtra 3.20

3.20

བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཞིག་གི་ཁྱིམ་ཡོད་པ། །ཆེ་ལ་རབ་ཏུ་འགྲུམས་ཏེ་ཞིག་ལ་ཐུག །དེ་བཞིན་ཁྱམས་རྣམས་ཞིག་པར་གྱུར་པ་སྟེ། །ཀ་བའི་རྩ་བ་དག་ཀྱང་རུལ་བར་གྱུར། །པུ་ཤུ་དང་ནི་སྐར་ཁུང་ཕྱོགས་རེར་དྲལ། །རྩིག་པ་རེ་ལྡེ་སྐྱང་ནུལ་རྣམས་ཀྱང་གོགས། །སྟེགས་བུ་དག་ཀྱང་རྙིངས་ནས་འགྲུམས་ཤིང་ཞིག །རྩྭ་ཡིས་གཡོགས་པ་ཀུན་ཀྱང་འདྲལ་ཞིང་འཛག །བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་དག་ལས་ནི་མི་ཉུང་བ། །དེ་ན་དེ་དག་གི་ཡང་གནས་སུ་གྱུར། །ཁང་ཕྲན་ཤིན་ཏུ་དོག་པ་མང་པོ་དག །སྨེ་བས་རབ་ཏུ་གང་ཞིང་སྨད་པར་གྱུར། །དེ་ན་ཁྱམས་རྣམས་དགུ་པོ་ཐམས་ཅད་འགྲུམས། །ར་བ་རྩིག་པ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཞིག །བྱ་རྒོད་བྱེ་བ་དག་ནི་དེ་ན་གནས། །དེ་བཞིན་ཕུག་རོན་འུག་པ་བྱ་གཞན་དང་། །མི་བཟད་གདུག་པའི་སྦྲུལ་རྣམས་དེ་ན་ཡོད། །དུག་ཆེན་དྲག་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཕྱོགས་ན། །སྡིག་པ་དང་ནི་བྱི་བ་སྣ་ཚོགས་དང་། །ཤིན་ཏུ་གཏུམ་པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམ་མང་གནས། །མི་མ་ཡིན་པའང་གནས་དང་གནས་དག་ན། །བཤང་གཅི་དག་གིས་རབ་ཏུ་སྨེ་བར་བྱས། །སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་གྲོག་མ་སྦུར་བུས་གང་། །ཁྱི་རྣམས་དང་ནི་ཝ་དག་ང་རོ་འདོན། །ཅེ་སྤྱང་མི་བཟད་ཁྲོ་བོ་དེ་ན་འཁོད། །མི་རོ་རྣམས་ལ་འཁྲེན་ཅིང་རབ་ཏུ་ཟ། །དེ་ཡི་ཐེ་རེལ་སྡོད་ཅིང་ལྟ་བ་ཡང་། །ཝ་དང་ཁྱི་དག་དེ་ན་དུ་མ་འཁོད། །དེ་དག་ཉམ་ཆུང་རྟག་ཏུ་བཀྲེས་པས་ཉེན། །གནས་དང་གནས་ན་རྣམ་པར་འཆའ་ཞིང་ཟ། །ཐབ་མོ་བྱེད་དེ་རབ་ཏུ་སྒྲ་ཡང་འབྱིན། །རྣམ་པ་དེ་འདྲར་ཁྱིམ་དེ་རབ་ཏུ་འཇིགས། །མི་ཡི་རོ་དག་ལ་ཡང་རྣམ་འཁྲེན་ཞིང་། །ཤིན་ཏུ་དྲག་སེམས་གནོད་སྦྱིན་དེ་ན་འཁོད། །སྦྲུལ་དང་རྐང་བརྒྱ་པ་དང་གཅན་གཟན་རྣམས། །དེ་ཡི་གནས་དང་གནས་ན་རབ་ཏུ་འཁོད། །དེ་དག་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་སུ་ཚང་བཅས་ཏེ། །ཕྲུག་གུ་རྣམས་ཀྱང་ཀློག་ཅིང་འཇོག་པར་བྱེད། །དེ་དག་གིས་ནི་བཞག་ཅིང་བཀོད་པ་ལ། །གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་ཕལ་ཆེར་ཟ། །རབ་ཏུ་གཏུམ་སེམས་སེམས་ཅན་གཞན་ཟོས་པས། །ཇི་ཙམ་གནོད་སྦྱིན་དེ་དག་འདྲངས་གྱུར་ཏེ། །སེམས་

“A man possesses a house
That is large, decaying, and dilapidated,
Its terrace crumbling,
The bases of its pillars rotten, {39}

And the windows and pavilions bent out of shape.
The reeds and plaster of the walls are falling apart,
The old, decayed balconies have collapsed,
And the straw roof is disintegrating and falling. {40}

“No fewer than five hundred beings
Are living inside
In numerous narrow rooms,
Filled with excrement, and disgusting. {41}

“The rafters have all fallen apart,
The walls’ reeds and panels have fallen apart,
And ten million vultures live inside,
And similarly pigeons and owls. {42}

“There are vicious poisonous snakes
With virulent great poison everywhere.
Various kinds of scorpions and rats
And malevolent creatures live in there. {43}

“There are many nonhumans everywhere
And it is fouled by feces and urine.
There are venomous insects, fireflies, and ants,
And dogs and jackals are howling. {44}

“Dreadful hyenas are there
Devouring human corpses.
Many dogs and jackals are also there,
Coming out and staring at them. {45}

“They are always weak and hungry,
Devouring here and there.
They are fighting and yowling.
That is the kind of terrifying house it is. {46}

“Extremely ferocious yakṣas live there
Who are gnawing on human corpses.
Everywhere in every place there live
Centipedes, snakes, and vicious creatures. {47}

“They make their nests everywhere
As dwellings for their offspring.
The numerous yakṣas devour
Those that are placed here and there. {48}

“When the yakṣas are engorged,
Having ferociously eaten other beings,

Their bodies nourished by the flesh of other beings,
They begin to fight violently. {49}

“Dreadful, ferocious kumbhāṇḍas
Live there in that ruined abode,
Some a hand-span tall, some a cubit,
And some two cubits, wandering around. {50}

“They seize the legs of dogs
And hold them, backs to the ground,
And squeeze their throats, menacing them
And delighting in injuring them. {51}

“There are black, naked, thin,
Great pretas that have lived there long,
Extremely hungry, searching for food,
Here and there crying in pain and weeping. {52}

“Some have a needle-sized mouth and some an ox’s head.
Some are the size of humans and some the size of dogs.
Their hair is in disarray and they wail,
Tormented by their craving for food. {53}

“The yakṣas, piśācas, and pretas
Are brutes searching for food,
Looking in all four directions,
Always looking in through windows. {54}

“The house is terrifying in that way.
It is huge, tall, and very weakened,
Dilapidated and almost a ruin,
And it is owned by a single person. {55}

“That man has come out of his house
When the dwelling catches on fire,
Suddenly everywhere in all four directions,
With thousands of flames rising up. {56}

“The bamboo and wood¹⁹⁵ are burned by fire
And they make a terrifying, powerful sound.
The pillars and the wall panels are also burning
And the yakṣas and pretas are emitting cries. {57}

“The many hundreds of vultures are burned,
The kumbhāṇḍas run around with burned faces,
And the many hundreds of snakes that are there
Scream and wail as they are being burned. {58}

“The numerous piśācas are running around
And those without merit¹⁹⁶ are burned by the fire.
Their teeth bite into each other
And they scatter their blood as they are being burned. {59}

“The hyenas, their time to die having come,