The Lotus Sūtra 5.18

5.18

ཚུལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་རེས་ཀྱང་། སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་གང་གཱའི་ཀླུང་དྲུག་ཅུ་དྲུག་ཅུའི་བྱེ་མ་སྙེད་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏེ། ཡང་དག་པར་གཟེངས་སྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱས། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཞུགས་པར་བྱས་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དེ། བསྐལ་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་པོ་དེ་དག་འདས་ནས། དྲན་པ་དང་ལྡན་ཞིང་མཁྱེན་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བཞེངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞེངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་གདན་ག་ལ་བ་དེར་བཞུད་དེ་བྱོན་ནས་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཆོས་ཀྱི་གདན་དེ་ལ་བཞུགས་མ་ཐག་ཏུ། དེ་ནས་འཁོར་འདུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གཟིགས་ནས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དགེ་ཚུལ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་རྨད་དུ་གྱུར་པ་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་མང་པོ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ཤིན་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འཛིན་དུ་འཇུག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཛུད་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱིས། དགེ་སློང་དག་དགེ་ཚུལ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ལ་ཕྱིར་ཞིང་བསྙེན་བཀུར་གྱིས་ཤིག །དགེ་སློང་དག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཅན་ནམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཅན་ནམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ཅན་ཡང་རུང་སྟེ། གང་དག་ཁ་ཅིག་རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་དག་གིས་ཆོས་བཤད་པ་ལ་མི་སྤོང་མི་སྨོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་རིགས་ཀྱི་བུ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་བསྟན་པ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཡང་དང་ཡང་དུ་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་དགེ་ཚུལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་

“Bhikṣus, each mendicant bodhisattva taught as many hundred thousand quintillions of beings as there are grains of sand in sixty Ganges Rivers. They inspired them, brought them joy, and made them retain it, and ripened them for the highest, complete enlightenment.

“Bhikṣus, at that time, the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Mahābhijñā­jñānābhi­bhū, after eighty-four thousand eons had passed, mindfully and knowingly arose from his samādhi. After the Bhagavān had arisen from his samādhi, he went to where his Dharma seat was. He came to the arranged seat and sat upon it.

“Bhikṣus, as soon as the Bhagavān sat on the Dharma seat, he looked upon the gathered assembly and addressed the saṇgha of bhikṣus: ‘Bhikṣus, these sixteen mendicants are amazing, wonderful, and wise; they have been honoring many hundred thousands of quintillions of buddhas, they have been perfectly practicing proper conduct, they have been encouraging beings to receive the wisdom of the buddhas, they have been introducing beings to the wisdom of the buddhas, and they have been teaching the wisdom of the buddhas. Bhikṣus, you must continue to honor these sixteen mendicants. Bhikṣus, those noble sons who follow the Śrāvakayāna, the Pratyeka­buddha­yāna, or the Bodhisattva­yāna, who do not reject or malign the Dharma teaching, will all quickly attain the highest, complete enlightenment. They will all attain the wisdom of the Tathāgata.’

“Bhikṣus, those sixteen noble sons taught again and again this Dharma teaching of The White Lotus of the Good Dharma within the teaching of that bhagavān.

“Bhikṣus, each of those bodhisattvas, those sixteen mendicant bodhisattva mahāsattvas,