The Lotus Sūtra 5.17

5.17

མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དེས་དགེ་ཚུལ་དེ་དག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་མཁྱེན་ཏེ། བསྐལ་པ་ཉི་ཁྲི་འདས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མདོ་སྡེ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་གདམས་པ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་དེ་འཁོར་བཞི་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱ་ཆེར་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནས་ཡང་དེའི་ཚེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་པ་དགེ་ཚུལ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་གིས་བླངས་སོ་བཟུང་ངོ་། །ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དེས། དགེ་ཚུལ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ལ། ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་། དགེ་ཚུལ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་མོས་པར་གྱུར་ཏོ། །སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་མང་པོ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དེས། དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བསྐལ་པ་བརྒྱ་སྟོང་གི་བར་དུ་མི་མནོ་བར་བསྟན་ནས། ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་འདི་ལྟར་བསྐལ་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་བར་དུ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་གནས་ཏེ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་ཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ནས་དགེ་ཚུལ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་གིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་ཞུགས་པར་རིག་ནས་སོ་སོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྟན་སེང་གེའི་ཁྲི་བཤམས་ཏེ། དེ་དག་ལ་འཁོད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་འཁོར་བཞི་པོ་དག་ལ་བསྐལ་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དུ་རྒྱ་ཆེར་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་ན་དགེ་

Mahābhijñā­jñānābhi­bhū knew the aspiration of those mendicants and, after twenty thousand eons had passed, he taught the fourfold assembly that instruction for bodhisattvas possessed by all the buddhas, the great extensive sūtra, the Dharma teaching entitled The White Lotus of the Good Dharma.

“Bhikṣus, at that time the sixteen mendicants acquired, maintained, and understood that teaching of the Bhagavān.

“Bhikṣus, the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Mahābhijñā­jñānābhi­bhū then gave to the sixteen mendicants the prophecy of their complete enlightenment.

“Bhikṣus, śrāvakas aspired to the teaching given by the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Mahābhijñā­jñānābhi­bhū, and the sixteen mendicants and many hundred thousands of quintillions attained freedom from doubt.³¹³

“Bhikṣus, the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Mahābhijñā­jñānābhi­bhū gave this Dharma teaching of The White Lotus of the Good Dharma uninterruptedly for a hundred thousand eons. He then entered the temple in order to be alone.

“Bhikṣus, the tathāgata stayed alone in the temple in that way for eighty-four thousand eons.

“Bhikṣus, the sixteen mendicants, knowing that the Bhagavān was staying in solitude, each set up a Dharma seat, a lion throne, sat upon it, and extensively taught for eighty-four thousand eons this Dharma teaching of The White Lotus of the Good Dharma to the fourfold assembly.