Samadhirajasutra 1.16

1.16

སྟོང་དང་། །དེ་ལས་ལྷག་པར་གང་གཱའི་བྱེ་མ་སྙེད། །གང་དག་བྱ་རྒོད་ཕུང་པོ་འདིར་བཞུགས་ནས། །ཏིང་འཛིན་ཞི་མཆོག་འདི་སྟོན་ངས་དྲན་ཏེ། །དེ་ཀུན་མཚན་ཀྱང་ཤཱཀྱ་ཁྱུ་མཆོག་ཡིན། །ཀུན་གྱི་སྲས་ཀྱང་དགྲ་གཅན་ཟིན་ཅེས་བྱ། །ཞབས་འབྲིང་བ་ཡི་མིང་ཡང་ཀུན་དགའ་བོ། །སེར་སྐྱའི་གྲོང་ནས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་། །འཕྲུལ་མཆོག་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་པང་ནས་སྐྱེས། །སྐྱོབ་པ་ཀུན་ཀྱང་མཚན་ནི་འཐུན་པར་གྱུར། །དེ་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱང་མིང་འདྲ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི་སྙིགས་མའི་དུས་སུ་བྱུང་། །བྱང་ཆུབ་སྤྱད་པ་འདི་ནི་སྤྱོད་པའི་ཚེ། །མི་དབང་དེ་ཀུན་ང་ཡིས་བཀུར་སྟིར་བྱས། །ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་ཚེ། །རྒྱལ་ལ་མཆོད་པ་མ་བྱས་ཅི་ཡང་མེད། །ནན་ཏན་གྱིས་ནི་ཏིང་འཛིན་འདི་རྙེད་དེ། །ནན་ཏན་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་མང་དུ་གསུངས། །ཡོན་ཏན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་དག །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་རྙེད་མི་དཀའ། །བྲོ་བ་དག་ལ་མ་ཞེན་མི་བསྐམ་ཞིང་། །ཁྱིམ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཆགས་ཕྲག་དོག་མེད། །བྱམས་ལ་གནས་ཤིང་ཁྲོ་བ་མེད་པ་གང་། །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་རྙེད་མི་དཀའ། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་དག་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་། །འཚོ་བ་གཙང་ཞིང་ཅི་ཡང་མི་འཆང་བ། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འཇིགས་མེད་པ། །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་རྙེད་མི་དཀའ། །གཡེལ་བ་མེད་ཅིང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དང་། །དགོན་པར་གནས་ཤིང་སྦྱངས་ལ་གནས་གྱུར་དང་། །བདག་མེད་བཟོད་པ་ལ་ཡང་རབ་གནས་པ། །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་རྙེད་མི་དཀའ། །རྒོད་པ་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་དུལ་བའི་སེམས། །སྤྱོད་དང་སྤྱོད་ལམ་དག་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །གཏོང་ལ་མོས་ཤིང་སེར་སྣ་མེད་པ་དག །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་རྙེད་མི་དཀའ། །ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་འདི་ནི་གང་འཛིན་པ། །དེ་ལ་དཔེ་བྱད་བཟང་དང་མཚན་རྣམས་དང་། །འདྲེན་པས་སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་བཅྭ་བརྒྱད་དང་། །སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་གང་བརྗོད་རྙེད་མི་དཀའ། །སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་པའི་སེམས་ཅན་གང་། །དེ་དག་དུས་གཅིག་སངས་རྒྱས་ཉིད་གྱུར་ལ། །དེ་རྣམས་རེ་རེའི་ཚེ་ཡི་ཚད་ཀྱང་ནི། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་མགོ་

Then the Bhagavān taught extensively, as a praise in chanted verses, this chapter on the past lives of the youth Candraprabha:

“I remember ¹⁸⁰ six hundred million of those who have the ten strengths,¹⁸¹
Dwelling on Vulture Peak Mountain in the past
Who taught me, when I was practicing bodhisattva conduct,¹⁸²
This supreme peace of samādhi. {1}

“The last of all of them
Was the Lord of the World, the illuminator
Named Śālendrarāja,
And I asked him questions. {2}

“I had become of royal caste.
I was the principal king, the sovereign.
I had five hundred sons,
No less indeed than that. {3}

“For that buddha I built
Ten million monasteries
Made of special sandalwood,
And some of precious materials. {4}

“I was a king named Bhīṣmottara,
Beloved and adored by many beings.
For a hundred and eighty thousand million years
I made excellent offerings to that buddha. {5}

“The lifespan of the guide Śālendrarāja,
That jina, irreproachable,
Supreme among humans,¹⁸³
Was seven hundred and sixty thousand million years. {6}

“The saṅgha of that supreme man
Was composed of eight trillion śrāvakas
Who had the three knowledges, the six higher cognitions, and controlled senses,
Whose defilements had ceased, and who were in their last body. {7}

“At that time I always¹⁸⁴ longed for this samādhi
In order to benefit the people of the world and the devas,
And so I made many kinds of offerings
To that¹⁸⁵ jina, that supreme human.¹⁸⁶ {8}

“I, with my sons and wives,¹⁸⁷ entered homelessness
In the presence of Jina Śālendrarāja
And I asked questions about this samādhi for
A hundred and forty thousand million years. {9}

“I acquired from that sugata
The single chapter of this samādhi,
Which has eight thousand trillion verses
And moreover another hundred septillion.¹⁸⁸ {10}

“Because I longed for this sublime samādhi
There was nothing that I had not previously offered:
Heads, hands, legs,¹⁸⁹ wives and likewise sons,
An abundance of riches, and similarly food to eat. {11}

“I remember ten thousand million buddhas

And more, to the number of sand grains in the Ganges,
Residing on Vulture Peak Mountain
And teaching this supreme samādhi, this peace. {12}

“All of them had the name Śākyaṛṣabha.
All of their sons were named Rāhula.
All their attendants were named Ānanda.
All were mendicants from places named Kapilavastu.¹⁹⁰ {13}

“Their principal two students¹⁹¹ were Kolita and Śāriputra,
The names of all the saviors were the same,
The names of their worlds were the same,
And they all appeared in a time of degeneration. {14}

“While I practiced this bodhisattva conduct,
I honored all those lords of men.
While I longed for this samādhi,
There was nothing I did not offer to the jinas. {15}

“This samādhi is attained through practicing.
Its practice has been taught in many forms.
This samādhi is not difficult to attain
For those who are established in all good qualities. {16}

“This samādhi is not difficult to attain
For those who do not grasp pleasures, who have no cravings,¹⁹²
Who have no attachment to family, and are without envy,
Who are continually kind, and are without anger. {17}

“This samādhi is not difficult to attain
For those who do not desire honor or gain,
Whose subsistence is pure, who have nothing,
Whose conduct is pure, and who are without fear. {18}

“This samādhi is not difficult to attain
For those who are diligent, without lassitude,
And who are inclined to solitude, established in purification,
And continually remain in the patience of selflessness. {19}

“This samādhi is not difficult to attain
For those who are not agitated, who have a well-tamed mind,
Who remain within the conduct of mendicants and bodhisattvas,¹⁹³
And who are predisposed toward generosity and are without miserliness. {20}

“The primary and secondary signs, the eighteen qualities of a buddha,
The strengths, and the fearlessnesses that have been described by the Guide
Will not be difficult to attain for one
Who maintains this samādhi of peace. {21}

“If all the beings that a buddha can see
Were simultaneously to attain buddhahood,
And the length of each of their lives
Were to be countless tens of thousands of millions of eons, {22}

“And if each of them were to have heads