Samadhirajasutra 11.14

11.14

ཞེས་བཟླས་ནས་གོ་བར་བྱས་ན། གཞོན་ནུ་དེ་ལྟར་བུད་མེད་ཀྱི་ཁྱིམ་དེ་དང་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་ལ་རྩི་དེ་སྦྱིན་པར་སུ་ཡང་སྤྲོ་བ་མེད་དོ། །རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་ཡེ་ཤེས་ལྡན་ཡང་རྨི་ལམ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་རྨིས་ནས་སད་པ་དང་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སོང་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དག་མ་དང་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ལ་གཏམ་བྱས་ཀྱང་དགེ་སློང་དེ་ལ་རྩི་དེ་སྦྱིན་པར་སུ་ཡང་སྤྲོ་བ་མེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་སྲས་མོ་ཡེ་ཤེས་ལྡན་དེ་དགའ་ཞིང་མགུ་ཡི་རངས་ཤིང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་མོས་པ་དང་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེས་ནས་འདི་ལྟ་བུར་བརྩོན་པར་བྱས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་གིས་རྩི་འདི་དག་བདག་གི་ལུས་ལས་བཅད་དེ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཁྲག་སར་པ་དང་ཤ་སར་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་བདག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་གཞོན་ཞིང་ཆུང་སྟེ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བཙལ་བར་འདོད་པས་ཆོས་སྨྲ་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་བདག་གི་ལུས་ཀྱི་ཤ་དང་ཁྲག་ཕུལ་ཏེ། དགེ་སློང་འདི་ཅི་ནས་ནད་འདི་ལས་སོས་པར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་ཡེ་ཤེས་ལྡན་དེ་རང་གི་གནས་སུ་སོང་ནས་མཚོན་རྣོན་པོ་ཐོགས་ཏེ་ཆོས་ལ་ཞུགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བདག་གི་བརླ་ལས་ཤ་བཅད་ནས། རོ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་གྱ་ནོམ་པར་གཡོས་བྱས་ནས། ཁྲག་ཀྱང་ཐོགས་ཏེ་འཕགས་པ་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་སྟོབས་ཀྱི་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ། ཁྲག་གིས་འབྲུམ་བུ་མེ་དབལ་ནག་པོ་དེ་བྱུགས་ནས། གཡོས་ལེགས་པར་བྱས་པའི་ཟས་དེ་དགེ་སློང་དེ་ཟར་བཅུག་སྟེ། འདྲངས་པར་བྱེད་ཅིང་ལེགས་པར་བསྟབས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་མི་ཤེས་མ་རིག་མ་དོགས་པས་ཟས་དེ་ཟོས་སོ། །ཟས་དེ་ཟོས་མ་ཐག་ཏུ་དགེ་སློང་དེའི་ན་ཚ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་ནད་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སོས་སོ། །དེ་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་དང་བྲལ་ཞིང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར་ཆོས་བསྟན་ཏེ། བཙུན་མོའི་འཁོར་དེ་དང་གྲོང་པ་དང་ཡུལ་མི་དང་ཡུལ་འཁོར་བ་འདུས་པ་དེ་དག་ལས་སྲོག་ཆགས་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་གི་བུ་མོ་ལ་ཚིགས་

“Young man, none of the women in the harem, the king’s wives, had the fortitude to provide that remedy for the bhikṣu.

“Princess Jñānāvatī also dreamed that kind of dream. When she awoke, she went into the harem and described the dream to her circle of mothers, but none of the women had the fortitude to provide that remedy for the bhikṣu.

“Then Princess Jñānāvatī became happy, delighted, thrilled, joyful, pleased, and glad, and made this resolution: ‘In that case I shall cut from myself the remedy, and as instructed will give him the fresh blood and fresh flesh. I am the youngest and least within the royal household, and my body, speech, and mind are untarnished. I seek untarnished wisdom, and therefore I shall offer my flesh and blood to the untarnished dharmabhāṇaka, so that I may heal this bhikṣu of his illness!’

“Then Princess Jñānāvatī returned to her own dwelling and, taking up a sharp knife and with her mind focused on the Dharma, she cut flesh from her own thigh. She prepared it, adding various excellent flavors. Bringing the blood, too, she went to her ācārya¹¹⁸¹ and, seated before King Jñānabala, she applied the blood onto the black erysipelas and nourished the bhikṣu with the well-prepared meal.

“Then the bhikṣu, not knowing, unaware, and unsuspecting, ate that food. As soon as he had eaten it, the bhikṣu’s illness completely vanished and he was entirely cured of his illness. Freed from pain and happy, he taught the Dharma so that twelve hundred beings from among the harem and the assembled people from the land, towns, and countryside developed the aspiration to highest, complete enlightenment.

“King Jñānabala then recited these verses to his daughter: