Samadhirajasutra 11.3

11.3

གཞོན་ནུ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོད་རྟེན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིང་བསྲེལ་གྱི་སྙིང་པོ་ཅན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་བྱས་ཏེ། མཆོད་རྟེན་རེ་རེ་ལ་ཡང་མར་མེའི་ཡོན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་བཙུགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་རྟེན་རེ་རེ་ལ་ཡང་རོལ་མོ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། སྤོས་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། ན་བཟའ་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཕུལ་ལོ། །གཞོན་ནུ་འདི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱིས་མཆོད་རྟེན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིང་བསྲེལ་གྱི་སྙིང་པོ་ཅན་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མང་པོ་བསོགས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤོབས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ། ཆགས་པ་མེད་པའི་གཟུངས་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ། ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་སྟོན་པ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་སྟོན་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཤ་སྟག་གོ། །གཞོན་ནུ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། འཁོར་དེའི་ནང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དེ། བྱིས་པ་གཞོན་ནུ་སྐྲ་ནག་པ། དང་པོའི་ལང་ཚོ་དང་ལྡན་པ། ན་ཚོད་དར་ལ་བབ་པ། འདོད་པ་ལ་རྣམ་པར་མ་རྩེས་ཤིང་། །གཞོན་ནུར་ཚངས་པར་སྤྱད་པ། བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་གཅིག་ལོན་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །གཞོན་ནུ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དེ་དག་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་གཟུངས་ཆེན་པོ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་། དབང་དང་འདུལ་བ་ཆགས་པ་མེད་པ་མངོན་

“Young man, at that time and in those days,¹¹⁵⁷ in Jambudvīpa there was a king named Śrīghoṣa. In order to make offerings to the Tathāgata who had passed into nirvāṇa he built eighty-four quintillion stūpas that contained the relics of the Tathāgata and he presented eighty-four quintillion lights to each of those stūpas. In the same way he offered eighty-four quintillion musical instruments, percussion instruments, flowers, incense offerings, perfumes, garlands, ointments, powders, robes, parasols, banners, and flags to each of those stūpas.

“Young man, in that way King Śrīghoṣa made offerings to the stūpas that contained the relics of the Tathāgata. Then he gathered eighty quintillion bodhisattvas and dedicated himself to making offerings of all the most pleasing necessities to those bodhisattvas.

“Every one of all those bodhisattva mahāsattvas was a dharmabhāṇaka. They had uninterrupted eloquence, the attainment of samādhi, and the attainment of unimpeded retention. They were teachers of the pure Dharma, and had attained the perfection of the supreme powers of a bodhisattva.

“Young man, at that time, within that assembly there was a bodhisattva mahāsattva¹¹⁵⁸ named Kṣemadatta. He was a young boy with black hair, in the first stage of youth. He had become a youth who did not indulge in desires, but was a young celibate, who had been keeping the vow for a year.

“Young man, at that time, King Śrīghoṣa made a request to that great assembly of bodhisattvas. He made a request to those bodhisattva mahāsattvas that he might, combining the six perfections, accomplish the great retention of the bodhisattva piṭaka, skill in methods, and unimpeded power and guidance.